อันที่จริงตอนนี้สภาพของสวีหลิงฉวีไม่ได้ดีเลย
การช่วยเหลือที่หนักหน่วงและการติดอยู่ในน้ำโดยให้สายน้ำซัดกระหน่ำ ได้พรากเรี่ยวแรงทั้งหมดของหล่อนไปจนหมดสิ้น
ปลายนิ้วที่ถูกกิ่งไม้และเปลือกไม้ตำและบาดจนขาดยังคงหยดเลือดอยู่ หล่อนจึงกางมือแนบไปกับเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม ปกปิดสภาพที่ตัวเองยังคงมีเลือดไหลอยู่ไว้ก่อน
อาจารย์ไค่อั่งเดินไปยังตำแหน่งตรงกลาง นักศึกษาพากันมองเขาด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าเขาจะประกาศเรื่องน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง
อุทกภัยที่ซัดถาโถมเข้ามาในยามค่ำคืนได้ทำลายแนวป้องกันทางจิตใจของนักศึกษาลงอย่างราบคาบ นี่ไม่ใช่แค่การทรมานทางร่างกายเท่านั้น หากแต่เป็นการทรมานและกดทับทั้งทางจิตใจและร่างกายควบคู่กัน ทำให้คนส่วนใหญ่จมอยู่กับอารมณ์สะทกสะท้านจนถอนตัวไม่ขึ้น
“กลัวหรือไร?” อาจารย์ไค่อั่งพิจารณามองนักศึกษาทุกคน “ตอนที่น้ำเอ่อท่วมขึ้นมาน่ะเหรอ พวกเธอส่วนใหญ่ยังคงหลับฝันอยู่อยู่ใช่ไหม? หลับสบายดีนัก……"
เขาหัวเราะเย็นชา “เวลาแบบนี้พวกเธอกลับเชื่อฟังคำสั่งทหารดีนัก?”
อาจารย์เฉินนั่งอยู่ในห้องขับ เขาและอาจารย์อีกสองคนควบคุมไถ่ลิ่งอยู่
การจำลองเหตุการณ์น้ำหลากบนภูเขาครั้งนี้พวกเขาลงแรงกันไปมากทีเดียว ทั้งต้องรับประกันว่านักศึกษาจะไม่มีใครบาดเจ็บเลย แต่ก็ต้องให้พวกเขาสัมผัสกับความหวาดกลัวอย่างแท้จริง พวกเขาจัดทำแผนรองรับไว้มากมาย ฝ่ายบนก็ไม่เคยอนุมัติเลย แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังยืนหยัดผลักดันการสอบครั้งนี้ให้เกิดขึ้นจริง
นักศึกษารุ่นนี้ มีความสามารถพอสมควร บริสุทธิ์ กระตือรือร้นและไว้วางใจซึ่งกันและกัน ล้วนเป็นคุณสมบัติที่งดงามทั้งนั้น แต่บนสนามรบ ลืมมันไปเถอะ
สมัยที่อาจารย์เฉินอยู่กองทัพ หน้าที่หลักของเขาก็คือเก็บศพทหารของจักรวรรดิ เขาเห็นวิญญาณวัยเยาว์มาแล้วมากมายเหลือเกิน สำหรับรุ่นนี้ที่ส่วนใหญ่ต้องก้าวเข้าสู่กองทัพ แม้เขาจะดูเป็นคนใจดีเอ็นดูก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้เห็นใจสักเท่าไร ความเห็นใจของเขาทั้งหมดถูกเก็บไว้ให้กับคนตายทั้งนั้น