ในห้องพักไม่มีของอะไรต้องเก็บมากนัก หลังจากทักทายกับเพื่อนร่วมห้องสองคนแล้ว สวีหลิงฉวีก็ออกจากอาคารหอพัก
สวีซีฉินถือว่าตั้งเต้าใส่จินขึ้นมาแล้ว บนลานฝึกอันกว้างใหญ่ ตอนที่สวีหลิงฉวีหาพวกเขาทั้งสองเจอ สองคนนี้กำลังแข่งขันดึงข้อกันอยู่
"พวกนายไม่เหนื่อยกันเหรอ? เดี๋ยวก็ต้องฝึกอีก" สวีหลิงฉวีไม่ค่อยเข้าใจคนสองคนนี้เท่าไหร่ ผมสีทองกับสีแดงอร่ามเรืองรอง สีผมพิเศษเนี่ยมันไปเพิ่มพลังกายให้ด้วยหรือไง?
"ไม่เป็นไร! วันนี้ฉันจะสู้กับมันให้รู้แล้วรู้รอด ให้มันรู้ว่าฝีมือจริงเป็นยังไง!" สวีซีฉินพูดไปพร้อมกับออกแรงดึง
"แกน่ะเหรอ? คิดว่าฉันจะแพ้แกได้ยังไง?" จินไม่ยอมอ่อนให้เช่นกัน
สองคนก็ดึงข้อไปทะเลาะกันไปแบบนี้
สวีหลิงฉีวนั่งลงตรงนั้นเลย ดูสองคนปากกัดตีกันแบบนี้ก็เหมือนดูลิเก
สายลมพัดผ่านสนามหญ้า สวีหลิงฉวีมองใบหญ้าที่พลิ้วไหวตามลม แล้วก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มอีกครั้ง ราวกับกลับไปอยู่ในช่วงวันที่เป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยก่อนวันสิ้นโลก
"คุณสวี" เสียงเรียกเบาๆ ทักขึ้น ขัดจินตนาการที่ล่องลอยของสวีหลิงฉวี เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเป็นถังมู่เวิน เขาถือกล่องใบหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ เธอ
เธอเคยดูอันดับที่อัปเดตเรียลไทม์มาแล้ว ในปฏิบัติการช่วยเหลือครั้งนี้ ถังมู่เวินก็ทำคะแนนเพิ่มได้สำเร็จ ตอนนี้อยู่ที่ 10 คะแนน จัดว่าอยู่ในกลุ่มต้นๆ และในหมู่นักวิเคราะห์ที่ปัจจุบันไม่ค่อยได้เปรียบเท่าไหร่ เขาจัดว่าอยู่ในระดับแนวหน้า
เขาเปิดกล่องออก ข้างในกลายเป็นข้าวที่ห่อมาจากโรงอาหาร ชั้นล่างใส่สารอาหารเสริมของหน่วยพิเศษกองทัพไว้