ในคฤหาสน์สวีพักอยู่สองวัน สวีหลิงฉวีแทบไม่ก้าวออกนอกประตูใหญ่เลย
เดิมทีต้องพบกับพลเอกสวีเฉิงปี้สักครั้งหนึ่ง แต่ได้ยินว่ามีโจรสลัดอวกาศกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวที่ด่านพิทักษ์มู่หลาน พลเอกสวีหลังประชุมเสร็จก็รับราชโองการของฝ่าบาทออกไปปราบโจรสลัดแล้ว
จริงๆ แล้วสวีหลิงฉวีคิดว่าเขาจงใจหลบเลี่ยงปัญหาที่บ้าน
คุณนายจี๋นาในช่วงเวลานี้เชิญแพทย์จากดาวเมืองหลวงมาตรวจร่างกายของสวีหลิงฉวี
"ร่างกายบกพร่องแต่กำเนิด สภาพที่ด่านพิทักษ์จูหยุนก็ไม่ค่อยดีนัก เป็นโรคที่สะสมมาหลายปี" แพทย์ตรวจดูให้เธอพร้อมกับขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ได้แต่พูดว่า "ใช้เครื่องมือกายภาพบำบัดเยอะๆ เพื่อฟูมฟักร่างกาย ออกกำลังกายพอเหมาะ ยาของหมอที่ด่านพิทักษ์จูหยุนไม่มีอันตรายแต่ก็ไม่เห็นผลอะไร กินหมดที่เปิดออกมาก็พอแล้ว ไม่ต้องไปเปิดใหม่ให้ยุ่งยาก"
ตรงกับที่สวีหลิงฉวีคาดไว้ในใจ ร่างกายนี้ไม่ใช่จะหายขาดได้ในทันทีทันใด
ต้องใจเย็นๆ หน่อย
-
สวีหลิงฉวีนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า คุณนายจี๋นายืนอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตั้งใจจัดแต่งผมยาวให้เธออย่างพิถีพิถัน
อุตสาหกรรมความงามในยุคอวกาศกลับไม่ได้พัฒนาก้าวกระโดดอะไรมากนัก ต่างจากยุคโลกเดิมไม่มากเท่าไร
คุณนายจี๋นาหยิบลิปสติกทาให้เธอ ใบหน้าซีดเซียวพลันมีเลือดฝาด ดูโดยรวมแล้วอาการป่วยดูเบาลงมากแล้ว
วันนี้เป็นงานเลี้ยงที่คุณนายคาเทรินบังคับให้เธอเข้าร่วม
พลเอกออกไปด่านชายแดนไกล คุณนายจี๋นาจึงอยู่ดูแลสวีหลิงฉวีอย่างใกล้ชิด คุณนายคาเทรินไม่ต้องคิดให้เธอแต่งตัวแน่นอน มีเพียงคุณนายจี๋นาที่ต้องจัดการแทน
"ถ้าเหนื่อยก็แอบหนีไปได้นะ" คุณหนูจี๋นาเตือน
สวีหลิงฉวีพยักหน้าเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืน เดินไปยังงานเลี้ยงหลักของวันนี้
เดินมาถึงสวนหลังคฤหาสน์สวี แขกมาถึงกันเกือบครบแล้ว ล้วนเป็นชนชั้นสูงที่อาศัยอยู่ใกล้เคียง ศูนย์กลางการเมืองของจักรวรรดิอวกาศ
จริงๆ งานเลี้ยงนี้ไม่มีสวีหลิงฉวีที่เรียกว่าเป็นตัวเอกก็ไม่เป็นไร ผู้คนในสวนต่างคุยกันไปมาแล้ว กลุ่มคนที่ถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลางคือคาเทรินกับลูกสาวสวีซีฉินของเธอ ไม่มีใครสนใจว่าสวีหลิงฉวีจะมาหรือไม่มา
สวีหลิงฉวีกำลังลังเลว่าจะกลับไปนอนหลับต่อดีไหม สายตาของคาเทรินก็ทะลุผ่านฝูงชนมาล็อกเป้าที่เธอ
"หลิงฉวีของเรามาแล้ว" เธอเผยรอยยิ้มที่สุภาพเรียบร้อย เรียกสวีหลิงฉวีให้เข้ามาหา
ชั่วขณะนั้น สายตาของแขกทุกคนในงานจับจ้องมาที่สวีหลิงฉวี เสียงกระซิบกระซาบไม่ขาดระยะ
"นี่คือลูกสาวบุญธรรมที่พลเอกสวีเฉิงปี้จะรับเลี้ยงหรือ"
"เธอโง่จริง ยังเชื่ออีกเหรอว่าเป็นลูกบุญธรรมตัวจริง"
"เฮอะ...ไม่นึกเลยว่าพลเอกสวีจะเป็นคนแบบนี้ คุณนายคาเทรินใจกว้างจริงๆ..."
"ดูยังไงก็ไม่สู้สวีซีฉิน ถ้าฉันเป็นคุณนายคาเทรินฉันก็วางใจแล้ว"
สวีหลิงฉวีทำเป็นไม่ได้ยิน เดินช้าๆ ไปข้างกายคุณนายคาเทริน มองไปที่สวีซีฉิน น้องสาวในนามของเธอ
หญิงสาวได้รับผมสีทองยาวของแม่มาเต็มๆ แต่ใบหน้ากลับเหมือนพ่อมากกว่า เป็นหน้าตาแบบสาวตะวันออกโดยแท้ ท่าทางเย็นชาหยิ่งผยอง ชุดราตรีที่สั่งตัดเป็นพิเศษทอประกายระยิบระยับ ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนนางฟ้าที่ไม่ย่างกรายสู่โลกมนุษย์
คาเทรินมองคนทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่พอใจ เป้าหมายของเธอสำเร็จแล้ว สวีหลิงฉวีช่วยขับเน้นให้สวีซีฉินเด่นขึ้นมาได้อย่างดี
เธอพอใจแล้วก็ตบไหล่สวีซีฉินเป็นเชิงบอกว่าจะไปคุยกับคุณหญิงเคาน์เตสที่มุมหนึ่ง ทิ้งให้คนทั้งสองยืนจ้องตากันอยู่
"เธอ..." สวีซีฉินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เอ่ยปาก "ได้ยินว่าเธอสมัครโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียด้วย"
อืม พี่ชายเธอสมัครให้ฉันเอง สวีหลิงฉวีพยักหน้า
สวีซีฉินแสดงสีหน้าแสนงุนงง ราวกับค้นพบปริศนาที่สุดในจักรวาลสิบบางอย่างบนตัวสวีหลิงฉวี "ฉันเลือกสมัครโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียเพราะชื่นชมพลเอกกาแล็กซีต่างหาก เธอล่ะเป็นเพราะอะไร"
พลเอกกาแล็กซี? กาแล็กซี?
สวีหลิงฉวีใจเต้น ตามน้ำพูดต่อ "ฉันก็ชื่นชม...พลเอกกาแล็กซีเหมือนกัน"
สวีซีฉินเอียงคอทำท่ากึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ จ้องสวีหลิงฉวีอยู่ตั้งนาน สวีหลิงฉวีสีหน้าไม่เปลี่ยน โกหกได้อย่างหน้าตาเฉย
"ชื่นชมพลเอกกาแล็กซีก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนทั่วไป" สวีซีฉินโน้มน้าวใจตัวเองได้อย่างรวดเร็ว แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้สวีหลิงฉวี "ได้ยินว่าเธอสมัครสาขาบัญชาการ ถึงตอนนั้นเราไปทดลองฝึกที่โรงเรียนนายร้อยมั่วเยียด้วยกันได้นะ"
เธอไม่ได้พูดถึงข้อมูลเกี่ยวกับพลเอกกาแล็กซีเพิ่มเติม สวีหลิงฉวีรู้สึกเสียดายเล็กน้อยในใจ
แต่คิดไปคิดมา ตัวเองก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียนี่เหมือนกัน คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างสวีซีฉินดูจะรู้มากกว่า ก็พูดต่อ "ฉันยังไม่รู้เนื้อหาการทดลองฝึกเลย"
พอเธอเอ่ยปากแสดงความไม่เข้าใจ สวีซีฉินก็เริ่มแนะนำให้เธออย่างกระตือรือร้น เหมือนหมาทองตัวน้อยที่ชอบช่วยเหลือคน
"การทดลองฝึกของโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียใช้เวลาประมาณเดือนครึ่ง ครั้งนี้พี่ชายไปสืบมาได้ว่าสถานที่จัดอยู่ที่ดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ ในดาวเคราะห์ระบบสาม เป็นแบบการฝึกกลางแจ้ง ถึงตอนนั้นยังไงก็หนีไม่พ้นการฝึกข้ามภูมิประเทศแน่ ฉันเตรียมตัวเป็นมือแม่นปืนกลางป่าดงไว้แล้วล่ะ" ยิ่งพูด ดวงตาสวีซีฉินก็ยิ่งเปล่งประกาย ราวกับสิ่งที่พูดถึงไม่ใช่การฝึกที่หนักหนาสาหัส แต่เป็นการกวาดซื้อของแจกฟรีที่ร้านเค้ก
งั้นตัวเองก็ต้องทนเอาหน่อยแล้วล่ะ ต้องลากร่างกายแบบนี้ไปฝึกข้ามภูมิประเทศ สวีหลิงฉวีกลัวว่าวิญญาณจะวิ่งนำหน้าร่าง ร่างเดินไปสองก้าวก็ล้มฟุบตายคาที่
"ฉันก็ได้ยินแม่พูดว่าเธอร่างกายไม่แข็งแรง" จู่ๆ สวีซีฉินก็ยื่นแขนมาโอบสวีหลิงฉวี "ไม่ต้องห่วง การฝึกของสาขาบัญชาการคงไม่หนักหนาอะไรมาก และมีฉันอยู่นี่ ถ้าเจอปัญหาอะไรก็บอกฉันได้เลย"
เธอดูเป็นเหมือนหมาทองตัวน้อยที่ขี้เล่นจริงๆ เจอคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักได้วันเดียวก็เข้ามาคลอเคลียแล้ว
มองจากภายนอกที่สวีซีฉินดูเป็นสาวงามเย็นชา ยากที่จะจินตนาการว่าเธอเป็นคนแบบนี้
"ขอบใจนะ" สวีหลิงฉวีผลักมือเธอออกอย่างแนบเนียน กอดแน่นเกินไป กลัวว่าร่างนี้จะถูกบีบให้สลบกลางงานพอดี
"เรื่องแค่นี้จะขอบคุณอะไรกัน" สวีซีฉินยิ้มกว้าง กำลังจะเข้าไปใกล้สวีหลิงฉวีอีก ทางไม่ไกลนักคุณนายคาเทรินหน้านิ่วคิ้วขมวดเรียกชื่อเธอ
ถึงแม้จะเดินไปคุยกับคุณหญิงเคาน์เตสอยู่ที่มุมหนึ่ง แต่หางตาของเธอไม่เคยละสายตาจากสวีหลิงฉวีและสวีซีฉินเลย
มองลูกสาวโง่ๆ ของตัวเองกอดสวีหลิงฉวีหัวเราะคิกคัก คาเทรินแทบอยากจะเรียกหุ่นยนต์แพทย์มาฉีดยากระตุ้นหัวใจให้ตัวเองทันที
ถูกแม่เรียกตัว สวีซีฉินหันมาส่งยิ้มขอโทษสวีหลิงฉวีแลบลิ้นเล็กน้อย แล้วเดินกลับไปอย่างว่าง่าย
สวีหลิงฉวีสังเกตเห็นสีหน้าของคุณนายคาเทรินที่พูดไม่ออกว่าเป็นยังไง รู้สึกตลกมากในใจ แต่ก็ไม่เหมาะที่จะหัวเราะออกมาตรงๆ
เธอรักษาสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้าให้สวีซีฉิน แล้วเดินหลบจากที่ที่มีคนเยอะ มุ่งหน้าไปทางสวนดอกไม้
สีหน้าคุณนายคาเทรินที่เขียวเป็นมะนาวนี่ตลกจริงๆ ส่วนท่าทางของสวีซีฉินที่เหมือนหมาน้อยทำผิดแล้วรู้สึกผิดนี่ยิ่งตลกเข้าไปใหญ่
สวนดอกไม้เงียบสงบ ผู้คนน้อยนอกจากลมพัดผ่านพุ่มดอกไม้ดังซ่าๆ ก็มีเพียงเสียงน้ำจากน้ำพุกลางสวนที่ไหลริน
สวีหลิงฉวีเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์ที่นี่ ที่คนน้อยๆ ทำให้เธอรู้สึกสบายตัว เดินไปเดินมาบ่อยๆ สำหรับร่างกายนี้ก็นับว่าเป็นการออกกำลังกายเพิ่มเติมด้วยเหมือนกัน