การแข่งขันแบบทีมในการแข่งขันของโรงเรียนนายร้อย แผนที่พิเศษที่เน็ตสวรรค์เก็บรวบรวมไว้มีจำนวนมากมาย เมื่อปีที่แล้วทีมของโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียในรอบทีมเจอภูมิประเทศทะเลทราย ด้วยความสับสนเรื่องทิศทางจึงโดนคู่แข่งจากซือเหมยกวาดล้ายจนย่อยยับพ่ายแพ้ยับเยิน
มองดูเหล่านักศึกษาต่างตกใจกลัวกันไปคนละแบบ ไค่อั่งยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจที่ทำในวันนี้
อาจารย์เฉินยืนอยู่ข้าง ๆ ตบไหล่เขาเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
วินาทีนั้น เขาเข้าใจเพื่อนร่วมงานที่ปกติค่อนข้างเอาแต่ใจและคิดไกลกว่าใครอย่างถึงที่สุด
โรงเรียนนายร้อยมั่วเยียทำอันดับสุดท้ายไม่ได้อีกต่อไปแล้ว นักศึกษาที่จบจากมั่วเยียไม่มีสิทธิ์ถูกหัวเราะเยาะอีกต่อไป ด้วยความเชื่อแบบนี้ ไค่อั่งจึงเสี่ยงหมดหน้าตัดแม่มดตบเท้าขยายพันธุ์กับนักศึกษารุ่นนี้
“เป็นเวลาดึกแบบนี้เอง เดี๋ยวจะให้พวกเราลงไปเลยเหรอ” น่าต้าตาโตนิดหนึ่ง ในเหมืองแร่สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อน ปกติพวกเขาตอนกลางวันมีคนงานและอาจารย์พากันยังกลัวหลงทางเลย แล้วตอนกลางคืนนี่มันยิ่งไปกว่านั้น
สวีซีฉินเคยชินเต็มพิกัดแล้ว: “นายยังไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้เราต้องเจออะไรกันตอนดึกดื่น ฉันสงสัยว่าหัวหน้าฝึกของเรามีเรื่องแค้นกับการนอนหลับส่วนตัว ตั้งปณิธานจะเป็นนักฆ่าการนอนของทุกคน”
เสียงนกหวีดดังขึ้น ทุกคนกลับไปยืนยังตำแหน่งของตัวเอง รอฟังไค่อั่งประกาศกฎรายละเอียด
“นักศึกษาสายนักดุลจักรกลฟังไว้ ช่วงกลางวันพวกเธอจะมีการทดสอบย่อยหนึ่งครั้ง คือการผลิตชิ้นส่วนหุ่นยนต์รบหนึ่งชิ้น ตอนนี้อนุญาตให้จับกลุ่มกันเองได้ นักดุลจักรกลหนึ่งคนจับคู่กับนักศึกษาสายอื่น 14 คน พวกเธอสิบสี่คนเป็นหนึ่งทีม ลงเหมือง เราวางวัสดุที่เก็บมาแล้วไว้ตามจุดต่าง ๆ พวกเธอต้องเก็บวัสดุที่คู่หูของตัวเองต้องใช้ให้ครบแล้วหาทางออก เราจะเปิดปากเหมืองเพียงสองจุดเป็นทางออก กฎรายละเอียดจะประกาศภายหลัง”