ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากกองฟืนที่กำลังลุกไหม้ เปล่งแสงสว่างจางๆ
เย่หานกำลังซ่อมแซมบ้านไม้ไผ่ขั้นสุดท้าย
ตอนนี้หลังคาสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว!
เย่หานกำลังติดตั้งประตูอยู่
ประตูนั้นก็ทำจากไม้ไผ่เช่นกัน เย่หานใช้มีดพับสวิสเจาะรูบนไม้ไผ่ แล้วใช้เถาวัลย์ร้อยผ่าน มัดให้แน่นหนา
สุดท้ายก็ยึดเข้ากับตัวบ้านทั้งหลัง เป็นประตูบานหนึ่ง
“ยังขาดหน้าต่าง แต่ไม่ต้องรีบร้อน”
“เดี๋ยวค่อยเจาะหน้าต่างเพิ่มอีกสองบานทีหลัง”
เย่หานรู้สึกโล่งอก ถอนหายใจยาว
ร่างกายเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด
จากนั้น เขายืนอยู่ที่ชั้นสองของบ้านไม้ไผ่ ให้ซูเสี่ยวชีอยู่ด้านล่างออกแรงผลักบ้านไม้ไผ่ทั้งหลัง แถมยังใช้เท้าเตะอีกด้วย!
ซูเสี่ยวชีใช้แรงสุดตัว
เธอรู้ดีว่า เย่หานต้องการทดสอบความมั่นคงของบ้านไม้ไผ่
ปรากฏว่า ภายใต้การโจมตีของซูเสี่ยวชี บ้านไม้ไผ่นิ่งเฉยไม่ไหวติง เย่หานวางใจได้เต็มที่
สำหรับบ้านหนึ่งหลัง สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความมั่นคง
ถ้าลมพัดปุ๊บแล้วล้มปั๊บ ก็เท่ากับเหนื่อยเปล่า
ที่ทำให้เย่หานดีใจก็คือ ความเหนื่อยไม่ได้สูญเปล่า
ความมั่นคงของบ้านไม้ไผ่หลังนี้ เขาพอใจมาก
“เอาล่ะ!”
“ไปเอาหญ้าคาในกระท่อมออกมา แล้วรีบนอนกันได้แล้ว!”
เย่หานเรียกขึ้นมา
ซูเสี่ยวชีวิ่งไปที่กระท่อมแล้วอุ้มหญ้าคาที่ใช้ปู่นอนของทั้งสองคนออกมา
ตอนแรกๆ ที่นอน ปูด้วยหญ้าคา ก็จะรู้สึกระคายเคืองนิดหน่อย