"ว้าว!"
"บอส นี่มันลูกแอนทีโลปตัวน้อยนี่นา?"
"หนูเคยเห็นในสารคดีโลกสัตว์ด้วย!"
ซูเสี่ยวชีรีบวิ่งเข้ามา มองดูเหยื่อในมือของเย่หาน เจ้าลูกแอนทีโลปตัวน้อยนี่
ตอนนี้มันยังอยู่ในสภาพหมดสติ
"ตอนนี้ไม่มีทางก่อไฟได้ เว้นแต่จะสุมไฟด้วยการเสียดสีไม้ เอาเถอะ ช่างมันเถอะ"
"ยังไม่ต้องฆ่า เอาไว้ก่อน"
เย่หานวางเจ้าลูกแอนทีโลปลง เขากำลังคิดว่าจะจัดการกับเหยื่อตัวนี้อย่างไรดี
ส่วนเรื่องสุมไฟด้วยการเสียดสีไม้นั้น เย่หานก็ทำเป็น แต่ค่อนข้างยุ่งยาก
อีกไม่นานฝนก็จะตก ต่อให้ก่อไฟสำเร็จ ไฟก็จะถูกดับอยู่ดี เปล่าประโยชน์
จะให้เอาออกไปไว้ในบ้านไม้ไผ่ก็ไม่ได้!
ถ้าเผาบ้านไม้ไผ่ทั้งหลังขึ้นมาจะทำยังไง?
"ลูกแอนทีโลปตัวนี้น่ารักจังเลย!"
ซูเสี่ยวชีเอื้อมมือไปลูบมัน
เย่หานมองเธอแวบหนึ่ง
"เธอจะไม่เสียดายที่จะกินมันหรือไง?"
"ถ้าเธอไม่เสียดาย ฉันจะกินคนเดียวแล้วนะ เนื้อลูกแอนทีโลปแบบนี้ต้องนุ่มและหอมแน่นอน!"
เย่หานพูดพลางยิ้มกริ่ม
ซูเสี่ยวชีถลึงตาใส่เขา
"นายขี้เหนียว!"
"ที่ฉันหมายถึงคือ มันน่ารักขนาดนี้ กินแล้วต้องอร่อยแน่ ๆ !"
"อย่าหวังจะได้คนเดียวนะ!"
ซูเสี่ยวชีลูบเจ้าลูกแอนทีโลปพลางพูด
เย่หานมองไปรอบ ๆ ในที่สุดก็ตัดสินใจ เอาลูกแอนทีโลปไปไว้ที่ชั้นหนึ่งของบ้านไม้ไผ่
อย่างไรเสียตอนนี้ก็มัดมันไว้อย่างดีแล้ว ไม่ต้องกลัวมันหนี มันไม่มีทางดิ้นหลุดได้