เกาะแห่งนี้เป็นที่ที่มนุษย์ไม่ค่อยได้ย่างกราย เพิ่งถูกค้นพบได้ไม่นาน และไม่เคยผ่านการมาเยือนหรือทำลายจากมนุษย์มาก่อน
ดังนั้นป่าไผ่แห่งนี้จึงขึ้นอย่างหนาแน่นเป็นพิเศษ
ไม้ไผ่จำนวนมากเติบโตสูงกว่า 10 เมตร หรือแม้แต่ 20 เมตร
เป็นวัสดุก่อสร้างชั้นดี ใช้งานได้หลากหลาย
เย่หานเริ่มลงมือตัดแล้ว
การตัดไม้ไผ่ไม่ยาก ง่ายกว่าการตัดต้นไม้มาก เพราะไม้ไผ่นั้นกลวงอยู่ข้างใน
เย่หานเหวี่ยงพลั่วช่าง ตัดไม้ไผ่อย่างขยันขันแข็ง
อีกฝั่งหนึ่ง ซูเสี่ยวชีก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ๆ ตามที่เย่หานสั่ง เธอเริ่มมองหาหน่อไม้และร่องรอยการเคลื่อนไหวของสัตว์
ตามการคาดเดาของเย่หาน ในป่าไผ่แห่งนี้ต้องมีสัตว์อาศัยอยู่อย่างแน่นอน
แต่สำหรับตอนนี้ ซูเสี่ยวชีก็ยังไม่พบร่องรอยของสัตว์ แต่เธอก็เจอหน่อไม้ต้นหนึ่ง และเริ่มลงมือขุด
พลั่วช่างอยู่ในมือของเย่หาน เธอจึงต้องใช้มือเปล่าขุด
ใช้มือเขี่ยดินออก แล้วงัดหน่อไม้ออกมา
มือของซูเสี่ยวชีนั้นบอบบางมาก ถึงแม้เธอจะทำอาหารบ่อย แต่ก็ดูแลรักษาเป็นอย่างดี มือเล็ก ๆ นุ่มนวลไร้กระดูก ผิวก็ขาวผ่อง
แต่เธอก็ไม่บ่นว่าเหนื่อย สักคำเดียว
"ว้าว คราวนี้เย่หานพวกเขารวยแล้ว ป่าไผ่ใหญ่ขนาดนี้เลยนะ!"
"คนโบราณมักเปรียบคนกับไม้ไผ่ ยอมอดเนื้อ แต่ขาดไม้ไผ่ไม่ได้ ฉันก็เป็นคนแบบนั้นแหละ"
เสี่ยวเผียวพูดแบบหน้าด้าน ๆ ในห้องถ่ายทอดสด
เสี่ยวถวนจื่อได้ยินแล้วก็กลอกตา