ตอนเที่ยง เป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของวัน
แดดที่แผดเผาส่องลงมาบนเกาะนี้
เย่หานและซูเสี่ยวชีกินข้าวเสร็จแล้ว ไม่รีบออกเดินทาง
การออกไปตอนนี้คงต้องผิวไหม้เสียก่อน
ถ้าหากเป็นลมแดดเข้าไปอีกก็แย่ยิ่งกว่านั้น
เย่หานพาซูเสี่ยวชีหลบเข้าไปในกระท่อม
ทั้งคู่ถือหม้อ นั่งคุยกันไปพลาง จิบน้ำเปปเปอร์มินต์ไปพลาง
น้ำที่ต้มกับเปปเปอร์มินต์ พอเย็นลงแล้ว จะมีความรู้สึกสดชื่น ช่วยคลายร้อนได้
"เสียดายที่ไม่เย็นจัด"
"ถ้าได้แช่ตู้เย็น คงจะดีกว่านี้"
ซูเสี่ยวชีจิบน้ำเปปเปอร์มินต์ไปหนึ่งอึก แล้วพูด
"ทำไมไม่ขอจักรยานล่ะ?"
"ถ้าอยากได้จักรยาน บางทีฉันอาจจะทำได้ในอนาคต แต่ตู้เย็นไม่ต้องคิดเลย"
เย่หานพูด
เรื่องจักรยาน เย่หานรู้ดีมาก
เพราะในชาติก่อน เย่หานคลั่งไคล้กีฬาผาดโผนสุดขีด รวมถึงการปั่นจักรยานเสือภูเขาลงเขาด้วย
เพื่อสิ่งนี้ เย่หานจึงจัดหาจักรยานมืออาชีพที่สุดคันหนึ่ง ใช้เงินไปหลายแสน!
เขายังได้รับเชิญให้ไปโรงงานผลิตจักรยาน เพื่อเรียนรู้ทุกขั้นตอนการผลิต
ในถิ่นทุรกันดาร แน่นอนว่าไม่สามารถสร้างสเปคระดับสูงสุดแบบนั้นได้
แต่ถ้ามีวัสดุที่เหมาะสม เย่หานก็ยังสามารถลองทำจักรยานขึ้นมาได้
แน่นอน ยังอีกไกลเกินไป ในเรื่องปัจจัยสี่ ที่อยู่อาศัย อาหาร เครื่องนุ่งห่ม การเดินทาง การเดินทางมาเป็นอันดับสุดท้าย ต่อให้สร้างจักรยานในป่าได้ ก็ไม่สะดวกที่จะขี่