วิญญาณร้ายหลายสิบตนพุ่งออกมาจากส่วนลึกของเหมือง ล้อมเข้าหาทั้งสี่คน
หลี่เหวยอันรับมือคนหนึ่งได้ ก็รับมืออีกคนไม่ไหว
ชายหนุ่มสองคนที่มาพร้อมกับดาเมียนถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง ดวงตาเหลือกขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะยกปืนไรเฟิลเล็งใส่หลี่เหวยอันกับดาเมียน
เมื่อเห็นทั้งคู่เล็งปากกระบอกปืนมาทางตนกับดาเมียน หลี่เหวยอันก็ชักลูกโม่ทองคำออกมายิงใส่หน้าผากของทั้งสองคนทันที
เขายิงจนศีรษะของทั้งคู่ระเบิดกระจุย
“อย่า...” ดาเมียนเพิ่งร้องออกมาในตอนนั้น มองหลี่เหวยอันราวกับกำลังมองปีศาจ
“พวกเขาถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง นายช่วยได้หรือไง?” หลี่เหวยอันดึงดาเมียนมาอยู่ข้างกาย แล้วใช้ความแค้นของผู้วายชนม์บีบวิญญาณร้ายที่พุ่งเข้ามาทีละตนจนแหลก
ดาเมียนถอนหายใจ “ฉันไม่รู้จะอธิบายกับครอบครัวของพวกเขายังไง”
“เอาไว้คิดหลังจากรอดออกไปได้ก่อนเถอะ”
หลี่เหวยอันเปิดใช้เถ้าถ่าน ทว่ามันไม่มีผลทำร้ายสิ่งมีชีวิตอย่างวิญญาณร้ายเลย
“มีมากเกินไป เราถอยออกไปก่อน” หลี่เหวยอันเริ่มรับมือคนเดียวไม่ไหวแล้ว หากยังไม่รีบไป แม้แต่ดาเมียนเขาก็ปกป้องไว้ไม่ได้
เสียงแหลมเสียดหูดังขึ้นในเหมือง ทั้งสองคนที่กำลังเดินออกไปพลันรู้สึกมึนงง แล้วหยุดนิ่งค้างอยู่กับที่
เมื่อหลี่เหวยอันได้สติขึ้นมา วิญญาณร้ายก็หายไป ดาเมียนก็หายไป แม้แต่เหมืองเองก็หายไปด้วย
“ที่นี่ที่ไหน?” หลี่เหวยอันมองพื้นที่ว่างเปล่า คิดว่าตัวเองคงทะลุมิติอีกแล้ว