“หา? เซนต์เดนนิสยังมีตำนานสิบเรื่องด้วยเหรอ?” หลี่เหวยอันนึกไม่ถึงว่าเมืองเล็ก ๆ อย่างเซนต์เดนนิสจะมีตำนานประหลาดมากมายขนาดนี้
โซเฟียที่ถูกขัดจังหวะมองหลี่เหวยอันอย่างไม่พอใจ “จะฟังต่อไหม?”
หลี่เหวยอันทำท่ารูดซิปปิดปาก “ฟังสิ ฟัง เชิญซิสเตอร์โซเฟียเล่าต่อเลย”
โซเฟียมองหลี่เหวยอันอย่างพอใจ ก่อนจะเล่าต่อ
“ตอนที่หอนาฬิกาบิ๊กเบนยังไม่พัง ทุกครั้งที่เสียงระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น ผู้คนที่อาศัยอยู่รอบโบสถ์เซนต์เดนนิสจะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระยะ”
“เสียงกรีดร้องนั้นน่ากลัวมาก ถ้าได้ยินนาน ๆ จะรู้สึกเวียนหัวตาลาย”
“ยังดีที่พอเสียงระฆังหยุด เสียงกรีดร้องก็หยุดตามไปด้วย”
เมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องนั้น โซเฟียก็สะดุ้งตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว
“พวกคุณไม่เคยสืบหาสาเหตุกันเลยเหรอ?” หลี่เหวยอันหันไปมองทั้งสองคน
ทั้งคู่พยักหน้า “ทั้งศาลากลางกับสถานีตำรวจส่งคนมาที่นี่ พวกเราก็ตรวจโบสถ์ทุกซอกทุกมุมแล้ว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย”
“ทุกคนหาสาเหตุไม่เจอ สุดท้ายก็เลยเลิกค้นหา”
“หลังจากนั้นไม่นาน ท่านนายกเทศมนตรีเชิญนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาธรรมชาติมาคนหนึ่ง เขาบอกว่าเสียงนั้นน่าจะเกิดจากการสั่นพ้องตามธรรมชาติอะไรทำนองนั้น”
“อีกอย่าง เสียงกรีดร้องนั่นก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ผู้คนเลยค่อย ๆ ชินกับมันไปเอง” โซเฟียพูดพลางยักไหล่
หลี่เหวยอันมองทั้งสองคน “พวกคุณไม่กลัวกันเหรอ?”
ฟิโอน่ากับโซเฟียกอดอก ลูบแขนตัวเองสองสามที “ก็กลัวอยู่นิดหน่อย”
“ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องพวกคุณเอง ถ้ามีอะไรประหลาดโผล่ออกมา ก็แวะมาห้องผมได้เลย ต่อให้เป็นกลางดึกก็ไม่เป็นไร” หลี่เหวยอันมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับผู้ผดุงความยุติธรรม