«เสื้อโค้ตศาลาสวรรค์กับโคมวิญญาณ ฉันก็ไม่เห็นว่ามีผลข้างเคียงอะไรนะ» หลี่เหวยอันชี้เสื้อโค้ตศาลาสวรรค์ระดับทองแดงที่สวมอยู่
มิลเลอร์แสยะยิ้ม «ของนี่ก็แค่ของประดับ กระสุนยังกันไม่อยู่เลย ไม่นับพวกของช่วยเสริม»
«ส่วนโคมวิญญาณ ฉันคิดว่าผลข้างเคียงของมันอาจถูกหักล้างไปแล้ว หรือไม่ก็เป็นเพราะผู้ถือครองคือคุณ»
«วัตถุพิสดารต่างชนิดกัน เมื่ออยู่ในมือคนละคนก็แสดงอานุภาพออกมาไม่เหมือนกัน»
«อย่างฉันนี่ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปลุกฉันขึ้นมาด้วยโลหิตทองคำมีชีวิต แถมยังได้ตัวฉันมาจากตระกูลมิลเลอร์ด้วยวิธีแลกเปลี่ยนที่ถูกต้อง สิ่งแรกที่ฉันทำหลังตื่นขึ้นมาก็คือกินคุณ» มิลเลอร์พูดไป ปากโลหะก็ขยายใหญ่ขึ้นฉับพลัน ก่อนจะงับหัวหลี่เหวยอันกลืนเข้าไปทั้งหัว
สายตาของหลี่เหวยอันพลันมืดสนิท เขารีบยื่นมือไปจับขากรรไกรบนล่างของมิลเลอร์ แล้วออกแรงง้าง เฟืองชิ้นเล็กชิ้นน้อยพุ่งกระเด็นออกมาจากปากกว้างของมิลเลอร์
ตกลงเป็นหลุมเล็ก ๆ หลายหลุมทั่วสุสาน
«อยากตายหรือไง?» หลี่เหวยอันมองมิลเลอร์ที่ตัวหดเล็กลงแล้วหยิบค้อนเล็กออกมา เคาะซ่อมขากรรไกรกับหัวดังแกร๊ง ๆ ก่อนหรี่ตาข่มขู่
«พูดอะไรอย่างนั้น ตอนนี้คุณเป็นเจ้านายของฉัน ฉันเป็นหุ่นเชิดของคุณ แค่อยากลองชิมดูเท่านั้น รู้สึกว่าถ้ากินคุณเข้าไป ฉันอาจเลื่อนขั้นได้!» ตอนแรกคำพูดของมิลเลอร์ยังฟังดูปกติดี แต่พอพูดต่อไปปากก็ไวเกินจนห้ามไม่อยู่
«ไสหัวไปลงนรกซะ!» หลี่เหวยอันไม่ตามใจมัน เตะมิลเลอร์ที่กำลังเก็บชิ้นส่วนอยู่ทั่วสุสานจมลงไปในดินทันที
«แกทำตัวดี ๆ หน่อย ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกมีปัญหา» หลังมิลเลอร์ตื่นขึ้นมา หลี่เหวยอันก็พบว่าความเชื่อมโยงระหว่างเขากับมิลเลอร์อ่อนแอมาก