มิลเลอร์มองหลี่เหวยอันอย่างพูดไม่ออก “เรื่องที่เจ้าของโรงแรมเล่าเมื่อวาน นายไม่ได้จำไว้สักคำเลยหรือไง?”
พอได้ยินมิลเลอร์พูดเช่นนั้น หลี่เหวยอันก็หันไปถามเซราฟีลาที่กำลังเกาะกำแพงเดินลงบันไดว่า “กุหลาบแดงมันเรื่องอะไรกัน?”
“เกี่ยวอะไรกับแกด้วย!” ซัคคิวบัสเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งผยอง เหลือบมองหลี่เหวยอันแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินลงบันไดจากไป
“เราจะเข้าไปยุ่งไหม? ตอนใกล้สว่างพวกนั้นถูกลากไปที่กุหลาบแดง ฉันเห็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง มีหน้าคนแต่ลำตัวเป็นแมงมุม” โอเวนมองไปทางกุหลาบแดงแล้วตัวสั่น
“พวกนั้นจ่ายเงินให้นายหรือไง?” หลี่เหวยอันหันไปมองโอเวน
โอเวนส่ายหน้า!
“มีคนรู้จักอยู่ข้างในหรือ?” หลี่เหวยอันถามต่อ
โอเวนส่ายหน้าอีกครั้ง
“นั่นไงล่ะ ข้างในก็ไม่มีคนรู้จักของฉัน แถมไม่มีใครจ่ายเงินให้ แล้วฉันจะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านทำไม?” หลี่เหวยอันยักไหล่
“ไปกันเถอะ ไปร้านตัดเสื้อ ฉันต้องการเสื้อผ้าที่พอดีตัวสักสองสามชุด” เสื้อเชิ้ตกับกางเกงของหลี่เหวยอันขาดรุ่งริ่งจนกลายเป็นเศษผ้าไปหมดแล้ว
“ฉันนึกว่าศาลาสวรรค์เป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรมเสียอีก ไม่ใช่พูดกันหรือไงว่า ยิ่งมีความสามารถมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งมาก?” โอเวนพิงกำแพง จุดบุหรี่สูบ ท่าทางไม่เห็นจะคิดบุกไปช่วยคนที่กุหลาบแดงเลยสักนิด
หลี่เหวยอันคลุมเสื้อโค้ตศาลาสวรรค์ที่ยังเหลืออยู่บนร่างเพื่อปกปิดร่างกายเปลือยเปล่า แล้วเดินลงบันได พลางตอบคำถามของโอเวนอย่างขอไปที “บางทีศาลาสวรรค์อาจเป็นแบบนั้น แต่ฉันไม่ใช่ อีกอย่าง ต้องเป็นยิ่งมีความสามารถมาก พลังทำลายล้างก็ยิ่งสูง นายพูดกลับกันแล้ว”