ตอนโอเวนจากไป เขาก็ปิดประตูห้องให้ด้วย
ทันทีที่ประตูปิดลง เซราฟีลาก็เปลี่ยนร่าง
ภายใต้สายตาของหลี่เหวยอัน หญิงสาวรูปร่างงดงามคนนี้มีเขาสีดำโค้งงอกขึ้นมาสองข้างศีรษะอย่างรวดเร็ว ส่วนบริเวณสะโพกก็มีหางเรียวยาวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดงอกออกมา
ปลายหางมีเนื้อนุ่ม ๆ รูปร่างคล้ายหัวใจ
“สวยไหม?” ดวงตาของเซราฟีลาราวกับสะกดวิญญาณให้หลุดลอย แสงสีชมพูส่องประกายขึ้น ก่อนกลืนกินจิตใจของหลี่เหวยอัน
หลี่เหวยอันรู้สึกเพียงว่าเปลวไฟในใจลุกโชน แผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับจะเผาผลาญเขาจนเป็นเถ้าถ่าน
“สวยดี” แม้ทั่วร่างของหลี่เหวยอันจะร้อนผ่าว เลือดในกายเดือดพล่าน แต่แววตากลับยังแจ่มใส
เซราฟีลามองดวงตาของหลี่เหวยอันแล้วชะงักไป “นายยังไม่เสียสติอีกเหรอ?”
“แล้วฉันควรเป็นยังไงล่ะ?” หลี่เหวยอันมองสีหน้าของซัคคิวบัสแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจยิ่ง เขาก้าวเข้าไปสองก้าว โอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้ แล้วดึงเข้ามาหาตัว
ซัคคิวบัสตกใจ รีบคิดจะหนี
หลี่เหวยอันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงเย็น “อย่าขยับ ระวังเจ็บตัว”
“มีไม้เด็ดอะไรอีกก็เอาออกมาให้ดูหน่อย” หลี่เหวยอันเชยคางของซัคคิวบัสขึ้น
หางรูปหัวใจด้านหลังของซัคคิวบัสพันรอบน่องของหลี่เหวยอันเบา ๆ นางสะบัดมือเรียกแส้ยาวที่เต็มไปด้วยหนามแหลมออกมา
“เพี๊ยะ!” ซัคคิวบัสสะบัดแส้ในมืออย่างแรง เสียงแหวกอากาศดังขึ้น
“เคยได้ยินแส้ซัคคิวบัสไหม?” ซัคคิวบัสสะบัดแส้ไปมา พลังบางอย่างจากแส้ทำให้เปลวไฟในใจของหลี่เหวยอันยิ่งลุกโชน