ต้นไม้ใหญ่หน้าประตูโรงตัดไม้ร้างต้นนี้ใหญ่โตเกินจริง แม้แต่ต้นโอ๊กเน่าเปื่อยที่ภราดรภาพต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์เพาะเลี้ยงไว้ยังมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของมัน
บนต้นไม้มีศพคนถูกแขวนห้อยหัวอยู่เต็มไปหมด ใบหน้าของศพทุกศพถูกถลกหนังออก กล้ามเนื้อฝ่อลีบ เลือดแห้งกรัง
“แขวนไว้นานมากแล้ว แห้งกรอบหมดแล้ว” โอเวนมองศพบนต้นไม้พลางพูด
หลี่เหวยอันหมุนปุ่มบนโคมวิญญาณในมือเบา ๆ แล้วเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว “แซนเดอร์ส”
เมื่อหลี่เหวยอันเรียก แซนเดอร์สก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาในรูปร่างวิญญาณ
“บาทหลวง!” แซนเดอร์สทักทายหลี่เหวยอันราวกับยังมีชีวิต
“อืม ถือโคมไปดูทีว่าวิญญาณของคนพวกนี้ยังอยู่หรือเปล่า” หลี่เหวยอันยื่นโคมวิญญาณให้แซนเดอร์ส
แซนเดอร์สรับโคมวิญญาณมาแล้วแกว่งมัน ภาพตรงหน้าโอเวนกับหลี่เหวยอันก็เปลี่ยนไป
ภูเขา แม่น้ำ และพืชพรรณรอบตัวเริ่มซีดจาง จากเขียวชอุ่มกลายเป็นแห้งเหี่ยวทรุดโทรม
มีเพียงหมอกที่ยังไม่จางหาย
ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าพวกเขาหายไป กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แห้งตาย
ลำต้นเต็มไปด้วยบาดแผล เรือนยอดหายไปครึ่งหนึ่ง รากไม้โผล่พ้นดิน มันตายมานานแล้ว
“ที่นี่ที่ไหน ทำไมจู่ ๆ พวกเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้” โอเวนรีบขยับเข้าใกล้หลี่เหวยอัน มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่สบายใจ
หลี่เหวยอันยืนนิ่งอยู่กับที่ คอยสังเกตระลอกคลื่นในห้วงมิติอย่างละเอียด
“ที่นี่คือสุสานวิญญาณ วิญญาณของผู้ตายจะค้างอยู่ในมิตินี้ชั่วคราว เพื่อรอให้เทพมารับไป หรือไม่ก็สลายไปเอง” หลี่เหวยอันอธิบายคร่าว ๆ
เขาเองก็รู้เรื่องมิติสุสานวิญญาณไม่มากนัก
“บาทหลวง ผมขอไปเดินดูรอบ ๆ หน่อย” หลังพาทั้งสองเข้ามาในสุสานวิญญาณแล้ว แซนเดอร์สก็เอ่ยกับหลี่เหวยอัน ก่อนถือโคมวิญญาณหายตัวไปทันที