ทันทีที่เงือกปรากฏตัว มันก็รวบรวมหยดน้ำขึ้นมาหลายลูกแล้วสาดใส่พวกมนุษย์กินคน
น่าเสียดายที่พอน้ำสาดลงไป เปลวไฟกลับยิ่งโหมแรงกว่าเดิม
หลี่เหวยอันมองไปยังจอมเวทเงือก
【แม่มดเงือกแห่งบึงน้ำสีคราม (ทองแดง): ศิษย์แม่มดผู้ถูกเงือกกัดกร่อนและเปลี่ยนสภาพ เป็นคนโชคร้ายคนหนึ่ง】
“ตายซะ!” หลี่เหวยอันชักลูกซองทองคำออกมา แล้วยิงใส่หัวแม่มดเงือก
นัดเดียวก็ทำให้แม่มดเงือกระเบิดกระจาย ตายอย่างฉับไว
พวกมนุษย์กินคนเองก็ถูกเผาจนไม่เหลือซาก
หลังลงจากม้า หลี่เหวยอันเตะประตูบ้านไม้กลางบึงจนพัง แล้วเดินสำรวจข้างในรอบหนึ่ง ก่อนจะพบหม้อใบใหญ่ที่กำลังเดือดอยู่ในครัวหลังบ้าน ในนั้นต้มเนื้อสัตว์กับพืชหัวที่ไม่รู้จักเอาไว้
“แหวะ! น่าขยะแขยง!” หลี่เหวยอันไม่คิดจะเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยซ้ำ เขากระทืบเท้าลง เปลวเพลิงสีทองแดงพลันลุกโชน เผาห้องสกปรกโสมมทั้งห้องจนวอด
ไม่นาน ห้องก็ถูกไฟเผาจนหมด ก่อนพังครืนลงมา
ส่วนเรือที่หลี่เหวยอันต้องการนั้น เขาพบมันบนผิวน้ำด้านหลังบ้าน
หลังจากคนหนึ่งกับหุ่นเชิดจากไปได้ไม่นาน ศีรษะบิดเบี้ยวหลายหัวก็โผล่ขึ้นมาจากบึง พวกนั้นเหลือบมองบ้านที่ถูกเผาจนวอด แล้วมองไปยังทิศทางที่หลี่เหวยอันจากไป ก่อนจะรีบปีนขึ้นจากน้ำ วิ่งไปทางภูเขาทางเหนือ
“เมื่อกี้มีคนซ่อนอยู่ในน้ำหรือเปล่า?” หลังพายเรือเข้าไปกลางบึง มิลเลอร์ก็ถามขึ้น
“อืม น่าจะใช่” หลี่เหวยอันพยักหน้า
“ทำไมคุณไม่กำจัดพวกนั้นให้สิ้นซากเหมือนที่คฤหาสน์โอ๊ก?” มิลเลอร์ถามอย่างสงสัย
หลี่เหวยอันส่ายหน้า “พวกนั้นไม่เหมือนภราดรภาพต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์กับลัทธิผู้ไร้หน้า ยังไงก็ไม่มีทางเป็นภัยคุกคามต่อฉัน ไม่จำเป็นต้องเสียเวลา”