จากลายมือบนใบเรียกเก็บเงินของบ้านกุหลาบ ดูแล้วเป็นลายเซ็นของหลี่เหวยอันจริง ๆ
แต่หลี่เหวยอันรู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนทำ
ไอลาโบกใบเรียกเก็บเงินปึกหนึ่ง ก่อนฟาดลงบนโต๊ะตรงหน้าหลี่เหวยอัน แล้วพาดขาเรียวยาวทั้งสองข้างขึ้นบนโต๊ะ «ดูสิ เงินที่นายค้างไว้เมื่อคืน รวมทั้งหมด 102 เหรียญ»
หลี่เหวยอันไม่ได้มองใบเรียกเก็บเงิน แต่หันไปมองไอลา «เมื่อคืนฉันอยู่ที่ร้านของพวกคุณกี่นาที ดื่มเหล้าไปกี่แก้ว แล้วเรียกสาวมากี่คน?»
ไอลากวาดตามองใบเรียกเก็บเงิน «ดื่มค็อกเทลแอบซินธ์ไปหนึ่งแก้ว กินเนื้อลูกวัวทอดกระทะร้อนหนึ่งจาน กับสลัดอีกหนึ่งจาน»
«เรียกสาวมา 10 คน อยู่ 25 นาที»
«ไม่ได้จ่ายเงินเหรอ?» หลี่เหวยอันถาม
ไอลาส่ายหน้า «ไม่ได้จ่าย!»
«ฉันว่าคุณคงหาคนผิดแล้ว» หลี่เหวยอันปฏิเสธไม่ยอมรับ
«ที่จริงฉันไม่ได้มาเพื่อทวงเงินอย่างเดียว ยังมีอีกเรื่องที่อยากให้คุณรู้»
«เรื่องอะไร?» หลี่เหวยอันหันไปมองไอลา
ไอลาวางเท้าทั้งสองข้างลงจากโต๊ะ แล้ววางมือบนโต๊ะพลางจ้องหลี่เหวยอัน «เซอร์ลานีหายตัวไป หลังจากคุณพาเธอเข้าห้องได้ไม่นาน»
«ปีศาจต้นไม้คนนั้นน่ะเหรอ?» หลี่เหวยอันมองไอลา
ไอลาเบิกตากว้าง มองหลี่เหวยอัน «คุณพูดว่าอะไรนะ? เซอร์ลานีเป็นปีศาจต้นไม้เหรอ?»
«คุณไม่รู้เหรอ? ดัตช์ แคลร์ไม่ได้สอนวิธีจำแนกสัตว์ประหลาดให้คุณหรือไง?» หลี่เหวยอันประหลาดใจมาก
«ตาแก่ดัตช์นั่น ฉันไม่เห็นเขามาหลายวันแล้ว หาเท่าไรก็ไม่เจอ»
«เขายังสอนอะไรฉันไม่ทันอีกตั้งเยอะ»
ไอลาไม่คิดเลยว่าเซอร์ลานี สาวคนใหม่ของบ้านกุหลาบ จะเป็นปีศาจต้นไม้
«ถ้าเธอหายตัวไป คุณก็ควรไปแจ้งตำรวจ มาหาฉันก็ไม่มีประโยชน์» แม้หลี่เหวยอันจะชื่นชมร่างกายยืดหยุ่นของเซอร์ลานีมาก แต่เขาก็ไม่ใช่ตำรวจเสียหน่อย