ที่ทำการไปรษณีย์เดิม ที่อยู่กับผู้รับก็ยังเป็นคนเดิม
หลังจากหลี่เหวยอันอธิบายเรื่องชั้นใต้ดินชั้นสองอย่างกระชับแล้ว เขาก็เขียนเพิ่มลงในโทรเลขอีกสองคำว่า เบิกค่าใช้จ่าย!
เมื่อส่งโทรเลขออกไปแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้รออยู่ที่เดิม แต่ตรงไปยังร้านตัดเสื้อบนถนนอู๋ถง
ตอนพวกเขามาถึง คาเมรอนตัดชุดเสร็จแล้ว กำลังปรับแก้รายละเอียดเล็กน้อย
คาเมรอนเห็นหลี่เหวยอันแบกมิลเลอร์เข้ามาในร้าน ก็ทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
แม้แต่มิลเลอร์ก็ไม่ถูกมองข้าม
มิลเลอร์รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายสังเกตเห็นตัวเองแล้ว
“สวัสดีครับ คุณคาเมรอน!” มิลเลอร์ยืนอยู่บนไหล่ของหลี่เหวยอัน ทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพ
คาเมรอนขยับกายอย่างสง่างาม เดินมาหาหลี่เหวยอัน เขย่งปลายเท้าแล้วยื่นนิ้วออกไปลูบแก้มที่มิลเลอร์ตบจนบวมเบา ๆ
“ของสร้างสรรค์ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาก็คงดูไม่งามแล้ว” พูดจบ คาเมรอนก็ใช้มือข้างหนึ่งคล้องคอหลี่เหวยอัน พอเขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เธอก็จูบลงบนบาดแผลของเขา
หลี่เหวยอันรู้สึกได้ทันทีว่าอาการบวมแดงบนแก้มค่อย ๆ หายไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดก็ทุเลาลงด้วย
ฝ่ามือของมิลเลอร์ไม่รู้มีพลังวิเศษอะไร แม้แต่ร่างอมตะของเขาก็ยังซ่อมแซมความเสียหายได้ไม่รวดเร็ว
เรื่องนี้ทำให้หลี่เหวยอันตระหนักถึงข้อจำกัดของร่างอมตะ
“อืม เป็นความสามารถที่น่าสนใจทีเดียว” คาเมรอนยื่นนิ้วเข้าไปในปากเล็กสีแดงดั่งผลเชอร์รีของตัวเอง แล้วควานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงเส้นโลหะเส้นเล็กออกมา
มิลเลอร์สีหน้าเรียบเฉย ยื่นมือไปทางคาเมรอน “รบกวนคุณคาเมรอนคืนให้ผมด้วยครับ ผมแค่หยอกบาทหลวงเล่นนิดหน่อยเท่านั้น”