「เล่ามาสิ วงเวทย์บูชายัญเสียงทอดถอนใจของผู้ถูกลืมนั่นมันเรื่องอะไรกันแน่」หลี่เหวยอันนั่งบนหลังม้าอย่างมั่นคง ร่างกายขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามการวิ่งของเคานต์ ราวกับคลื่นซัด
เมื่อมิลเลอร์ได้ยินคำถามของหลี่เหวยอัน ก็ใช้มือข้างหนึ่งดึงคอเสื้อเขาแล้วมุดเข้าไปในอ้อมแขน ก่อนจะเริ่มตอบคำถาม「เสียงทอดถอนใจของผู้ถูกลืมเป็นวงเวทย์อัญเชิญประเภทบูชายัญที่มีชื่อเสียงมาก แพร่หลายไปทั่ว แต่จัดเป็นความรู้ต้องห้าม」
「ทุกครั้งที่วงเวทย์นี้ปรากฏขึ้น มักเกิดเหตุการณ์ใหญ่ระดับภูมิภาค ครั้งก่อนสิ่งที่ถูกอัญเชิญออกมาคือเจตจำนงของเทพเจ้าที่ไม่สมบูรณ์ คร่าชีวิตผู้คนไปอย่างน้อยหนึ่งแสนคน และทำลายเมืองขนาดกลางไปทั้งเมือง」
「มีคนรู้จักวงเวทย์นี้เยอะขนาดนั้นเลยหรือ」หลี่เหวยอันถามพลางขมวดคิ้ว
「ใช่ ทั้งโบสถ์และกลุ่มอำนาจหลายแห่งต่างก็รู้จักวงเวทย์นี้」มิลเลอร์ยืนยัน
「แต่วงเวทย์นี้มีข้อกำหนดในการจัดวางสูงมาก อีกทั้งต้องใช้ของหลายอย่าง ดังนั้นตั้งแต่มันปรากฏต่อสายตาสาธารณชน ก็มีบันทึกชัดเจนเพียงสามครั้งเท่านั้น」
หลี่เหวยอันลูบมิลเลอร์ผ่านเสื้อคลุมกันลม ตัดสินใจว่าจะดีกับมิลเลอร์ให้มากขึ้นในภายหน้า
「พระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว」หลี่เหวยอันขี่เคานต์วิ่งไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แสงอาทิตย์ก็เริ่มหม่นลงอย่างรวดเร็วและลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก
「นี่เพิ่งบ่ายสองโมงครึ่งเองนะ เร็วขึ้นอีกครึ่งชั่วโมงแล้ว!」มิลเลอร์ส่งเสียงครางอู้อี้อยู่ในอ้อมแขนหลี่เหวยอัน
วินาทีถัดมา โคมวิญญาณของแซนเดอร์สก็พุ่งออกมาจากอ้อมอก ลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าหลี่เหวยอันโดยอัตโนมัติ
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า หมอกสีเทาก็แผ่ขยายอย่างรวดเร็ว ปกคลุมผืนป่าและพื้นดินทั้งหมด