คาเมรอนเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงฉาน ขมวดคิ้วเล็กน้อย «ใช่ ออกไปไม่ได้แล้ว แม้แต่ประตูเคลื่อนย้ายก็เปิดไม่ออก»
สีหน้าของหลี่เหวยอันหม่นคล้ำลงทันทีที่ได้ยินคำพูดของคาเมรอน
เขาหันไปมองมิลเลอร์ที่นั่งอยู่บนไหล่ «รู้เรื่องค่ายกลบูชายัญเสียงทอดถอนใจของผู้ถูกลืมมากแค่ไหน?»
มิลเลอร์ส่ายหน้า «ไม่มากนัก แต่โดยทั่วไปค่ายกลบูชายัญนี้จะดำเนินอยู่ราวสามวัน นับจากเริ่มเปิดใช้งาน จะแบ่งออกเป็นสี่ช่วง»
«ได้แก่ เปิดฉาก ดำเนินเรื่อง จุดสุดยอด และปิดฉาก กระบวนการทั้งหมดก็เหมือนละครเวทีที่แสดงถวายแด่เทพเจ้า»
«รู้ไหมว่าจะหนีออกไปยังไง?» หลี่เหวยอันถาม
มิลเลอร์ส่ายหน้าอีกครั้ง «ไม่รู้»
คาเมรอนถอนหายใจ «มีเพียงเทพเจ้าเท่านั้นที่ต่อกรกับเทพเจ้าได้»
«ถึงมอร์กอส เจ้าแห่งมายาลวงและความเสื่อมทรามจะสิ้นชีพไปนานแล้ว แต่เศษเสี้ยวจิตสำนึกที่หลงเหลืออยู่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะต่อกรได้»
«ตั้งแต่วินาทีที่ค่ายกลบูชายัญเริ่มทำงาน เศษเสี้ยวจิตสำนึกของมอร์กอสก็หลอมรวมเข้าไปในค่ายกลแล้ว»
«เว้นแต่เราจะดึงดูดความสนใจจากเทพองค์อื่นได้ภายในสามวัน และอัญเชิญให้เสด็จลงมาสำเร็จ ไม่อย่างนั้นก็ต้องตายแน่»
«ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ?» หลี่เหวยอันหันไปมองคาเมรอน
คาเมรอนพยักหน้า «มี ก่อนละครเวทีจะเริ่มดำเนินเรื่อง หากมีผู้แข็งแกร่งระดับทองขั้นห้าขึ้นไปสามคนโจมตีค่ายกลจากภายนอกสุดกำลัง ก็ยังพอเปิดช่องโหว่ได้»
«น่าเสียดาย ตอนนี้แม้แต่ข่าวก็ส่งออกไปไม่ได้ ต่อให้ส่งได้ ก็คงหาเจ้าระดับขั้นห้าสามคนไม่ทันในเวลาอันสั้น»
«มีเพียงเทพเจ้าเท่านั้นที่รับมือเทพเจ้าได้ หวังว่าเทพีรุ่งอรุณจะพึ่งพาได้บ้าง» หลี่เหวยอันพูดพลางเดินเข้าไปในโบสถ์ตรงไปยังรูปสลักเทพีรุ่งอรุณ แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้า