บทที่ 96 อสุรกายเนื้อหนัง
แม้ร่างแยกจะมีพลังเพียง 70% ของหลี่เหวยอัน แต่ก็ยังแข็งแกร่งถึงขั้นทอง
ร่างแยกเหยียบย่างไปบนเถ้าถ่าน สวมพรโลหิตให้ตัวเอง แล้วเปิดวงแหวนดูดเลือด ก่อนจะสังหารฝูงสุนัขล่าเนื้อเขี้ยวโลหิตที่กรูกันเข้ามาหาเขาจนแตกกระเจิง มุ่งหน้าไปยังตราเผ่าแห่งพงไพรกลางวิหารร้าง
ทางฝั่งหลี่เหวยอัน เสียงปืนดังรัวไม่หยุดราวกับปืนกล
อีกาบินปีกโลหิตบนฟ้าร่วงลงมาราวกับลูกเห็บ
ตอนที่ร่างแยกสังหารจนมาถึงหน้าตราเผ่าแห่งพงไพร หลี่เหวยอันก็จัดการอีกาบินปีกโลหิตจนหมดแล้ว
แม้แต่หัวหน้าฝูงอีกาขั้นเงินตัวสุดท้าย ก็ยังทนกระสุนของหลี่เหวยอันไม่ได้แม้แต่นัดเดียว
“ตอนนี้ฉันเก่งจริง ๆ แฮะ” หลี่เหวยอันเป่าปากกระบอกปืนลูกโม่
“ลองเปลี่ยนเป็นขั้นทองดูสิ นายยิงมันไม่ตายหรอก” มิลเลอร์รีบขัดคอ
หลี่เหวยอันคว้าตัวมิลเลอร์ แล้วยื่นออกไปเหนือหน้าผาสูงร้อยเมตร เป็นการข่มขู่โดยไม่ต้องพูดสักคำ
“นายเก่ง นายเก่งที่สุดเลย” มิลเลอร์รีบเปลี่ยนคำพูดอย่างไม่จริงใจแม้แต่น้อย
“เขาได้ตราเผ่ามาแล้ว มาช่วยหน่อย” หลี่เหวยอันเห็นร่างแยกได้ตราเผ่าแห่งพงไพรมา แต่ก็ตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสุนัขล่าเนื้อเขี้ยวโลหิต จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนมิลเลอร์ออกไปทันที
“อ๊า~~~ หลี่ นายมันไม่ใช่คน!”
มิลเลอร์ลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนจะตกลงข้างร่างแยกได้อย่างแม่นยำ
ร่างแยกเห็นมิลเลอร์ร่วงลงมา จึงเหวี่ยงค้อนฟาดขึ้นไปทันที ส่งมิลเลอร์กระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ตกลงกลางวงล้อมของสุนัขล่าเนื้อเขี้ยวโลหิตพอดี
“พวกนายสองคนมันไม่ใช่คนทั้งคู่!”
มิลเลอร์ด่าพลางแปลงร่างไปด้วย หลังแปลงร่างแล้วก็หักเสาหินสูงกว่าห้าเมตรออกมาท่อนหนึ่ง จากนั้นกวาดฟาดใส่สุนัขล่าเนื้อเขี้ยวโลหิต