“น่าขยะแขยงเกินไปแล้วมั้ง” มิลเลอร์เห็นอสุรกายเนื้อหนังแล้วก็รู้สึกว่าแร่ในมือไม่น่ากินขึ้นมาเลย
หลี่เหวยอันไม่สนใจคำบ่นของมิลเลอร์ เขาก้าวไม่กี่ก้าวก็พุ่งขึ้นไปบนหลังคาโรงฟอกหนัง ยืนชูค้อนยามสนธิขึ้นสูงแล้วตะโกนใส่ท้องฟ้า “สายฟ้าฟาด!”
สายฟ้ารุนแรงสายหนึ่งฉีกท้องฟ้าออกเป็นทาง แสงสว่างส่องไปถึงครึ่งเมืองเซนต์เดนนิส ผู้คนนับไม่ถ้วนมองเห็นอสุรกายเนื้อหนังพุ่งทะลุกำแพงออกมาจากโรงฟอกหนัง ท่ามกลางแสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้อง
ทันทีที่เห็นอสุรกายเนื้อหนัง ทุกคนก็โน้มตัวลงแล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก
บางคนมีอาการรุนแรงจนตาแดงก่ำ เส้นเลือดบนศีรษะเต้นตุบ ๆ หัวใจเต้นเร็วขึ้น
คนสูงวัยบางคนส่งเสียงครางอู้อี้ ก่อนสิ้นใจลงตรงนั้น
หลังถูกสายฟ้าฟาด รอยแตกคล้ายกิ่งไม้ก็ปรากฏขึ้นบนหนังที่หุ้มตัวอสุรกายเนื้อหนัง แล้วแผ่ขยายไปทั่วร่าง
หนังที่ถูกเย็บติดกันอย่างฝืน ๆ หลุดกระเด็นออกไปทีละชิ้น
“โฮก!” อสุรกายเนื้อหนังบาดเจ็บสาหัส มันยกขวานประตูเหล็กขึ้นฟันใส่หลี่เหวยอัน
ขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็สะบัดโซ่พุ่งเข้าใส่หลี่เหวยอัน
“พรโลหิต! เถ้าถ่าน! ความแค้นของผู้วายชนม์!” วงแหวนแสงสีแดงเลือดปรากฏใต้เท้าหลี่เหวยอัน ก่อนแผ่ขยายออกไปโดยรอบ อสุรกายเนื้อหนังถูกเถ้าถ่านแผดเผา
หลังหลี่เหวยอันเลื่อนขั้นสู่ระดับทองคำ พลังของเปลวไฟจากเถ้าถ่านก็เพิ่มขึ้นมาก
เปลวไฟสีแดงทองลามจากลำไส้และเท้าของอสุรกายเนื้อหนังที่ตกอยู่บนพื้นไปทั่วร่าง
เปลี่ยนมันให้กลายเป็นคบเพลิงยักษ์
หลี่เหวยอันเหวี่ยงค้อนฟาดขวานประตูเหล็กที่ฟันเข้ามาอย่างแรง จนขวานกระเด็นออกไป
มือยักษ์สีเทาซึ่งควบแน่นจากความแค้นของผู้วายชนม์คว้าโซ่ไว้ หลี่เหวยอันกระชากอย่างแรง อสุรกายเนื้อหนังจึงถูกดึงล้มลงกับพื้น