บทที่ 95 คณะนักล่าสาบานโลหิต
“ลัทธิเทพีแห่งพงไพรเป็นลัทธิเก่าแก่ที่สืบทอดกันมายาวนาน ผู้ศรัทธาล้วนเป็นคนในท้องถิ่น แต่หลังจากเทพีแห่งพงไพรหลับใหล ก็ไม่มีใครได้ยินข่าวคราวของพวกเขามาหลายปีแล้ว” มิลเลอร์ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับลัทธิเทพีแห่งพงไพรจากความทรงจำ
“คุณหลับไปตั้ง 120 ปี ฐานข้อมูลจะไม่อัปเดตได้ยังไง” หลี่เหวยอันแซว
“ก็เพราะคุณนั่นแหละ มา ๆ ไป ๆ จนฉันไม่มีเวลาไปห้องเก็บหนังสือของมหาวิหารรุ่งอรุณเลยสักนิด” หลังจากมิลเลอร์ไปนิวออสติน ก็ลืมเรื่องที่จะไปอัปเดตข้อมูลเสียสนิท ตอนนี้เลยเริ่มโยนความผิดให้คนอื่น
“อืม พูดต่อสิ คราวหน้าไปแล้วค่อยอัปเดตก็ยังไม่สาย” หลี่เหวยอันพูดพลางก้าวเข้าไปในสุสานใต้ดิน
“องค์กรที่มีชื่อเสียงที่สุดของลัทธิเทพีแห่งพงไพรคือคณะนักล่าสาบานโลหิต พวกเขาบูชาธรรมชาติ สัญชาตญาณดิบ การล่า และโลหิต”
“คำสอนคือ โลหิตคือชีวิต จงใกล้ชิดธรรมชาติ สัญชาตญาณดิบไม่มีวันดับ ผู้ศรัทธาหลักเป็นชนเผ่าพื้นเมือง อีกทั้งยังรับลูกครึ่ง นักโทษหลบหนี และนายพรานที่โลกอารยะทอดทิ้ง”
“ฉันจำได้แค่นี้” หลังแนะนำคร่าว ๆ มิลเลอร์ก็หยุดพูด
ไม่กี่ประโยค หลี่เหวยอันก็เข้าไปในสุสานแล้ว
เดิมทีเขาคิดว่าภายในสุสานคงมืดสนิทและอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อย
แต่เมื่อเข้าไปในสุสานใต้ดิน หลี่เหวยอันถึงเพิ่งพบว่าข้างในไม่ได้มืดเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ผนังสองข้างทางก็เริ่มมีมอสและพืชเรืองแสงปรากฏขึ้น
พืชเรืองแสงเหล่านั้นทอดยาวไปจนถึงส่วนลึกของสุสาน