“โอ้โห!” หลี่เหวยอันอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ ก่อนจะมองเหล่าผู้รอดชีวิตด้วยแววตาเสียดายอยู่บ้าง
เมื่อได้ยินข่าวสุดช็อก เหล่าผู้รอดชีวิตก็พลันเงียบกริบ
แต่เสียงของโอเวนกลับดังก้องไปทั่วถ้ำใต้ดินอย่างรวดเร็ว
“ไอ้แวมไพร์นี่! กล้าพูดว่าตัวเองเป็นบาทหลวงแห่งศาลาสวรรค์ได้ยังไง เทพีรุ่งอรุณจะเผาแกให้เป็นเถ้าถ่าน!”
เมื่อโอเวนเป็นคนเปิดปาก คนอื่น ๆ ก็พากันส่งเสียงสนับสนุนตาม
บรรยากาศในถ้ำวุ่นวายไปหมด
“ผมไม่ได้โกหกพวกคุณ”
“พ่อของผมเป็นอัศวินใหญ่แห่งศาลาสวรรค์ โรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด ส่วนแม่ชื่อเอมิลี่”
“ผม! เกรต โรเบิร์ต เป็นทายาทอัศวินแห่งศาลาสวรรค์ผู้สูงศักดิ์”
“เขาก็แค่โจร ขโมย แล้วก็คนหลอกลวง!”
เกรตพลันเดือดดาลขึ้นมา เสียงคำรามก้องสะท้อนไปทั่วทั้งถ้ำ
หลี่เหวยอันที่เดิมยังลังเลอยู่บ้าง พอได้ยินเสียงคำรามของเกรตก็รีบวิ่งไปหาโอเวน ฮันเตอร์ คว้าตัวอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วหันหลังวิ่งไปทางปากถ้ำทันที
ปากถ้ำที่เกรตใช้วิธีบางอย่างพรางเอาไว้ โดดเด่นสะดุดตาใต้การสแกนของเนตรหยั่งรู้ ราวกับหิ่งห้อยในคืนมืด
“พอออกไปแล้ว หุบปากให้สนิท” หลี่เหวยอันขู่โอเวนเมื่อเข้าใกล้ปากถ้ำ
“รู้แล้ว!” โอเวนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
“ฉลาดดี จำไว้ด้วย เหรียญทองตราอินทรีคู่ 10 เหรียญ!”
“ได้!” โอเวนรู้จักกาลเทศะ แต่กัดฟันจนแทบแหลก
ทุกครั้งที่เจอหมอนี่ ต้องมีเรื่องซวยเกิดขึ้นเสมอ
“ลาก่อน คุณแวมไพร์” ตอนหลี่เหวยอันวิ่งถึงปากถ้ำ เกรตยังไม่ทันตั้งตัว