ริชาร์ดถูกกัดตายแล้ว
หลี่เหวยอันไม่ได้ช่วยเขา เพราะช่วยไม่ไหว
ตอนนี้เขายังต้องลากอีกคนไปด้วย
ถ้าโอเวนไม่เสนอเพิ่มเป็น 30 เหรียญทองตราอินทรีคู่ (ประมาณ 600 ดอลลาร์) ก็คงไม่คิดช่วยแม้แต่เขา
ทุกครั้งที่คิดจะทิ้งโอเวนไว้ข้างหลัง เขาก็นึกถึงคำพูดประโยคนั้นขึ้นมา: จงปฏิบัติต่อคนที่นำเหรียญทองมาให้และมีโชคติดตัวเป็นอย่างดี
ฝูงหมาป่าที่ไล่ตามมาด้านหลังวิ่งสี่ขาอย่างรวดเร็ว
แต่ละตัวแยกเขี้ยวคมกริบ เศษเนื้อและเศษกระดูกยังติดอยู่ตามซอกฟัน
ดวงตาสีเขียวเรืองรองจ้องมองหลี่เหวยอันกับโอเวน ราวกับกำลังมองสเต๊กชั้นดีชิ้นหนึ่ง
“ทิ้งฉันไว้แล้วหนีไปเถอะ” โอเวนมองมนุษย์หมาป่าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พลางกล่าว
หลี่เหวยอันหันกลับไปมองแวบหนึ่ง “ไม่ต้องรีบ รอพวกมันไล่มาทันเมื่อไร ฉันจะใช้คุณขวางพวกมันไว้”
“ถ้าโชคดีวิ่งหนีรอดไปได้ พวกเราก็ไม่ขาดทุนทั้งคู่”
พอได้ยินหลี่เหวยอันพูดแบบนั้น สีหน้าโอเวนก็มืดครึ้มลง
“นายไม่เหมือนคนอื่น”
“ไม่เหมือนตรงไหน?” หลี่เหวยอันวิ่งเร็วมาก แต่ยังพูดได้สบาย ๆ
“นายซื่อตรงเป็นพิเศษ แถมยังหน้าด้านเป็นพิเศษด้วย”
“ขอบคุณที่ชม” หลี่เหวยอันหิ้วโอเวนด้วยมือซ้าย มือขวาชักมีดสั้นเขี้ยวหมาป่าออกมา แทงใส่มนุษย์หมาป่าที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน
มนุษย์หมาป่าเบี่ยงหัวหลบอย่างฉับพลัน จึงรอดจากการถูกแทงเข้าจุดสำคัญตรงดวงตาไปได้ แต่บนใบหน้ากลับถูกกรีดเป็นแผลเหวอะหวะ
“เฮ้ ไอ้เดรัจฉาน! คล่องตัวไม่เบานี่” หลี่เหวยอันไล่มนุษย์หมาป่าที่วิ่งนำหน้าตัวอื่นออกไปได้ แล้วเร่งความเร็วขึ้นอีกขั้น
“ไอ้เศษสวะจากศาลาสวรรค์ วันนี้แกตายแน่” หมาป่าหลายตัวที่ไล่ตามหลังหลี่เหวยอันเอ่ยปากพูด