หลี่เหวยอันมองหนอนแห่งหุบเหวลึกที่กำลังคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิมอยู่ในวงเวทบูชายัญ ก่อนจะดึงคาเมรอนขึ้นจากพื้น
“นี่คือคำพยากรณ์เหรอ?”
คาเมรอนอาศัยแรงดึงของหลี่เหวยอันลุกขึ้นยืน ไม่นานก็กลับมาสง่างามดังเดิม
หลี่เหวยอันฉวยจังหวะปัดฝุ่นออกจากชายกระโปรงบริเวณสะโพกด้านหลังของคาเมรอน
คาเมรอนไม่มีอารมณ์จะถือสาเขา จึงเอ่ยต่อ
“เมื่อกี้ฉันพูดถึงคำพยากรณ์ในคัมภีร์แห่งความเงียบ”
“มีตำนานเล่าว่า เมื่อคำพยากรณ์เป็นจริง เศษคัมภีร์แห่งความเงียบที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลกก็จะปรากฏขึ้นทีละชิ้น”
มิลเลอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าหงึก ๆ แล้วเริ่มขับขานทันที
น้ำเสียงโลหะเจือสัมผัสและท่วงทำนองอันเป็นเอกลักษณ์ ดึงหลี่เหวยอันเข้าสู่คำพยากรณ์อันน่าอัศจรรย์ในชั่วพริบตา
【ยามสนธิคือครั้งสุดท้ายที่เทพเจ้าทรงเมตตา
สุริยันโลหิตลอยเด่นกลางนภา ดวงดาวร่วงหล่น
โลหิตของพระองค์หยาดลงมาจากฟากฟ้า กลายเป็นกระแสน้ำแห่งฟ้าดิน
หมอกสีเทาคืบคลานออกจากรอยแยก กลืนกินเสียงระฆังและรุ่งอรุณ
เหนือความตายและความหวัง ประกายไฟอันไม่มีวันดับยังคงเต้นไหว
เศษคัมภีร์แห่งความเงียบ คือเครื่องหมายแห่งชะตาที่นำไปสู่ฟ้าสูง
เมื่อเสียงระฆังโบสถ์หวนกลับมา เทพองค์ใหม่จะคืนสู่ฟ้าสูง
หมอกสีเทาถอยกลับ กลายเป็นเพียงบทนำ ส่วนความมืดมิดล้วนเป็นบทสุดท้าย
เถ้าถ่าน คือความหวังที่ยังหลงเหลือ】
หลังฟังคำขับขานพยากรณ์ของมิลเลอร์จบ หลี่เหวยอันก็เกาศีรษะ “นี่มันคำพยากรณ์ของเศษคัมภีร์บทที่เจ็ดไม่ใช่เหรอ? แค่เปลี่ยนคำไปไม่กี่คำเอง”
มิลเลอร์แค่นเสียงเย็นชา ไม่ยอมตอบเขา
“งั้นเศษคัมภีร์บทที่เจ็ดอยู่ในเซนต์เดนนิสจริง ๆ เหรอ?” หลี่เหวยอันถาม
คาเมรอนพยักหน้า “ฉันค้นตำราโบราณมาหลายเล่มแล้ว เศษคัมภีร์บทที่เจ็ดซ่อนอยู่ในเซนต์เดนนิสจริง”