“ดูเหมือนจะไม่ตรงกับเงือกที่คุณพูดถึงนะ” ดาเมียนเฒ่ามีสายตาดีไม่น้อย
หลี่เหวยอันหรี่ตามองสัตว์ประหลาดที่คลานขึ้นมาจากบึงน้ำสีครามและขวางทางอยู่
【ผีจมน้ำแห่งบึงสีคราม (เหล็กดำ): ซากศพที่ถูกผู้ควบคุมพลังอาฆาตของผู้จมน้ำสั่งการ มีนิสัยขี้ขลาด ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง มักอาศัยอยู่ริมแม่น้ำ ท่อระบายน้ำ และหนองบึง จุดอ่อน: เปลวไฟ】
เมื่อมองผีจมน้ำแห่งบึงสีครามเจ็ดแปดตัวที่อยู่ไกลออกไป หลี่เหวยอันก็คิดว่าคำว่า ‘ขี้ขลาด’ คงเป็นการประเมินผิดไป
ผีจมน้ำเหล่านั้นดูเหมือนซากศพที่ถูกงมขึ้นมาจากก้นสระ ผิวหนังเป็นสีเขียวอมฟ้าอย่างคนป่วย ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ทุกช่องรูขุมขนมีเมือกกับโคลนเน่าไหลซึมออกมา ทั้งยังส่งกลิ่นเปรี้ยวเน่าคลุ้ง
กลิ่นเปรี้ยวเน่าลอยตามลมมาหาทั้งสามคน แซนเดอร์สถึงกับอาเจียนออกมาทันที
“แหวะ เหม็นชะมัด! นี่มันตัวอะไร?”
“ผีจมน้ำ!”
“พวกนายสองคนถอยไปไกล ๆ” หลี่เหวยอันไล่ดาเมียนกับแซนเดอร์สออกไป
ทั้งสองขี่ม้าไปยังเนินเตี้ย ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วมองหลี่เหวยอันจากด้านล่างเนิน
หลี่เหวยอันปลอบเคานต์ที่กำลังร้องฮี้ ๆ ไม่หยุด ก่อนพลิกตัวลงจากหลังม้า ปล่อยมันวิ่งไปสมทบกับดาเมียนและแซนเดอร์สบนเนิน จากนั้นก็ควักลูกซองทองคำออกมาแล้วเดินไปหาผีจมน้ำ
เมื่อเขาอยู่ห่างจากพวกมันราวเจ็ดแปดเมตร ผีจมน้ำก็เริ่มโจมตี
เพียงกระโจนสองครั้ง กรงเล็บดำสนิทของผีจมน้ำก็พุ่งมาถึงตรงหน้าหลี่เหวยอัน
กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงยิ่งกว่าปะทะเข้ามาเต็ม ๆ
สีหน้าหลี่เหวยอันไม่เปลี่ยน เขาขานเสียงต่ำว่า “เถ้าถ่าน! วงแหวนดูดเลือด! พรโลหิต!”