เสียงของหลี่เหวยอันดังขึ้น เพลงของเชอร์รีบนเวทีก็พลันหยุดชะงัก
นั่นคือพลังอย่างหนึ่ง พลังที่ทำให้เชอร์รียอมหยุดลงด้วยความเต็มใจ
คำซัคคิวบัสของหลี่เหวยอันออกฤทธิ์แล้ว
สิ่งมีชีวิตทุกชนิดล้วนยินดีฟังเขาพูดสักสองสามคำ
ภูตกรอบภาพสีทองเชอร์รีหันมองตามเสียงไปยังหลี่เหวยอัน
ข้าวของที่หมุนคว้างอย่างบ้าคลั่งอยู่ในโรงอุปรากรหยุดหมุน ก่อนจะร่วงกราวลงพื้น
ทันทีที่เชอร์รีเห็นหลี่เหวยอัน ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายสีทอง
“โอ้~~ ที่รักของฉัน ในที่สุดฉันก็รอคุณจนได้~~ คุณคือชั่วนิรันดร์ของฉัน...”
“แค่ก ๆ เชอร์รี คุณเป็นนักแสดงโอเปราที่ยอดเยี่ยม ฉันพาสุภาพสตรีท่านหนึ่งมาด้วย เธออยากแลกเปลี่ยนความรู้กับคุณ” หลี่เหวยอันเห็นเชอร์รีกำลังจะเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง จึงรีบขัดจังหวะและชี้ไปยังปีศาจทะเลหญิงที่ยืนอยู่ข้างกาย
เมื่อภูตเชอร์รีเห็นปีศาจทะเลโพร์เชีย สีหน้าเธอก็เผยความริษยาออกมา “เป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ สวยจนชวนให้คนอิจฉา”
โพร์เชียค้อมกายคำนับเชอร์รีอย่างสง่างาม ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณเชอร์รี ฉันคิดว่าเราน่าจะแลกเปลี่ยนความรู้ด้านศิลปะและเทคนิคการขับร้องกันได้”
เมื่อได้ยินเสียงของโพร์เชีย เชอร์รีก็เชิดคางอย่างหยิ่งทะนง พลางเดินวนบนเวทีด้วยรองเท้าส้นสูงสองสามรอบ “ได้สิ ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้หรอก”
“ฉันให้คุณเริ่มก่อนก็ได้!” เชอร์รียื่นนิ้วชี้ไปแตะโพร์เชีย
โพร์เชียไม่ถ่อมตัวปฏิเสธ ปีศาจทะเลแสนงามก้าวเดินอย่างสง่างามไปยังเวที ภายใต้สายตาของภูตเชอร์รีและบาทหลวงหลี่เหวยอัน