เมื่อเสียงเพลงดังขึ้น คาเมรอนกำลังแก้ไขค่ายกลแท่นบูชาอัญเชิญ
หลี่เหวยอันกำลังสุ่มคำ
【ติ๊ง! คุณสังหารเจ้าสาวจมน้ำ สิ่งมีชีวิตอันเดดขั้นทองคำขั้นสอง ได้รับโอกาสสุ่มคำ 1 ครั้ง】
【ต้องการสุ่มหรือไม่?】
“สุ่ม!”
【กำลังสุ่มคำ คุณได้รับคำ: ตายตาไม่หลับ (สีเขียว)】
【ตายตาไม่หลับ (สีเขียว): สิ่งมีชีวิตทุกตัวที่ถูกคุณสังหาร มีโอกาส 50% กลายพันธุ์เป็นสิ่งมีชีวิตอันเดด】
“อะไรเนี่ย?” หลี่เหวยอันมองคำที่เพิ่งสุ่มได้ แล้วมุมตาก็กระตุกขึ้นมา
“นี่กลัวว่าศัตรูของฉันจะตายเร็วเกินไปหรือไง ถึงได้แถมวิชาคืนชีพจากดินมาให้?” หลี่เหวยอันบ่นพึมพำ
“อ้า~~! ฉันคือนกนางนวล!”
“อ้า~~! ไม่ใช่! ฉันเป็นมนุษย์จริง ๆ ฉันเชื่ออย่างนั้น!”
“พวกเราทุกคนอยู่ในรางน้ำ แต่ยังมีคนเงยหน้ามองดวงดาว!”
“ฉันอาจปีนขึ้นไปถึงดวงจันทร์ได้ แต่คงไม่มีวันกลับลงมาอีก!”
“พวกเราจะมีชีวิตรอดต่อไป แม้รุ่งอรุณจะดับสูญ”
“หมอกสีเทาคือคำชี้แนะจากเทพเจ้า เหล่าลูกแกะหลงทางเอ๋ย จงภาวนาต่อมอร์กอส เทพเจ้าของพวกเจ้าเถิด พวกเราจะมีชีวิตรอดต่อไปได้แน่นอน”
ถ้อยคำแต่ละประโยคที่เปล่งด้วยเสียงร้องโอเปร่าอันสูงแหลมกังวานไปทั่วทั้งเซนต์เดนนิส
ผู้คนในเซนต์เดนนิส ไม่ว่าจะมีหนอนแห่งหุบเหวลึกยึดครองร่างกายหรือไม่ ต่างพากันคุกเข่าลงทีละคน ประสานมือแล้วเริ่มสวดภาวนาต่อท้องฟ้า
ท่วงทำนองของโอเปร่าสาวยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ค่ายกลเสียงถอนหายใจของผู้ถูกลืมขยายอานุภาพของเสียง คลื่นเสียงซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ทะลุผ่านหมอกสีเทา เข้าสู่สมองของพลเมืองทุกคน