พวกอันธพาลหลายคนเห็นหัวหน้าของตนถูกเหยียบตรึงไว้ จึงพยายามดิ้นรนลุกขึ้น
หลี่เหวยอันยกขาสูงแล้วฟาดลงบนตัวอันธพาลที่อยู่บนสุด
“โอ๊ย!” ทั้งหกคนรู้สึกราวกับถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ ขยับเขยื้อนไม่ได้
“พูดมา พวกแกคิดจะทำอะไร?” หลี่เหวยอันชักลูกซองทองคำออกมาจ่อหน้าหัวโจกอันธพาล
อันธพาลตัวน้อยหน้าซีด เหงื่อเย็นไหลพราก
“ใจเย็น ๆ ระวังปืนลั่น”
“ฆ่าคนในเมืองจะถูกตำรวจตามจับนะ” หัวโจกตัวน้อยพูดจาติดขัดเพราะหวาดกลัว
หลี่เหวยอันแค่นเสียงเย็นชา “ไม่พูดก็เตรียมตาย!”
“กล้ามาลบหลู่ผู้ศรัทธาแห่งรุ่งอรุณหน้าวิหารรุ่งอรุณ ต่อให้ตีพวกแกตาย ก็ไม่มีใครเอาเรื่องหรอก” หลี่เหวยอันฟาดลูกซองทองคำใส่หน้าหัวโจกอย่างแรง
ฟันหลายซี่ร่วงออกจากปากอีกฝ่ายทันที
“ฉันพูดแล้ว อย่าตีอีกเลย”
“ฉันแค่อยากเข้าไปตามหาลูกน้องสองสามคน”
“พวกเขาหายตัวไปหลายวันแล้ว”
“มีคนบอกว่าเห็นพวกเขาเข้าไปในโบสถ์แล้วก็ไม่ออกมาอีกเลย”
“ใช่ ๆ แค่ตามหาคนเท่านั้น”
หลี่เหวยอันยิ้มเย็น ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เหนี่ยวไกใส่อันธพาลที่อยู่ล่างสุด
“ปัง!” เสียงปืนดังขึ้น อันธพาลคนนั้นหัวระเบิด ตายสนิท
ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ไม่มีใครคาดคิดว่าหลี่เหวยอันจะกล้ายิงจริง ๆ
กระสุนนัดนั้นรวดเร็วและเด็ดขาดเหลือเกิน
“อ๊า! ฆ่าคนแล้ว!”
“มีคนยิงคนกลางถนนในเมือง!”
เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของผู้คนดังระงม ไม่นานก็เรียกความสนใจจากหน่วยลาดตระเวนในเมือง
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบหลายคนควบม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว