“อยู่ที่สวนหลังโบสถ์ค่ะ” ฟิโอน่าชี้ไปยังทางเดินเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านข้างโบสถ์
โบสถ์ทั้งสองฝั่งมีทางเดินเล็ก ๆ อยู่ฝั่งละทาง
ทางเดินทั้งหมดมุ่งไปยังสวนหลังโบสถ์
ด้านหน้าประตูหลักของโบสถ์ก็มีสวนเช่นกัน แต่มีพื้นที่ไม่มากนัก
แถมน้ำพุยังกินพื้นที่ไปถึงหนึ่งในสาม
“ไปดูกัน” หลี่เหวยอันพูดจบก็เดินตามทางเล็กด้านข้างโบสถ์ไปยังสวนหลังโบสถ์ทันที
สวนหลังโบสถ์มีแปลงดอกไม้ ศาลาพักสองหลัง และระเบียงทางเดินหนึ่งแห่ง
ติดกับสวนมีสุสานเล็ก ๆ อยู่แห่งหนึ่ง
สุสานแห่งนี้มีป้ายหลุมศพไม่มาก มีเพียงสี่ป้าย
“คนพวกนี้เป็นใคร?” หลี่เหวยอันถาม
“บาทหลวงจอห์นกับแม่ชีอีกสามคนที่เสียชีวิตไปค่ะ” ฟิโอน่าชี้ไปยังป้ายหลุมศพ
ป้ายหลุมศพที่วางราบอยู่บนพื้นสลักชื่อและวันเกิดวันตายไว้
“หลุมนี้เป็นที่พักผ่อนชั่วนิรันดร์ของบาทหลวงจอห์นค่ะ” โซเฟียยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพป้ายหนึ่ง แล้วชี้ให้หลี่เหวยอันดู
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสุสาน หลี่เหวยอันก็สังเกตเห็นหลุมนี้แล้ว
เพราะกลิ่นอายชั่วร้ายที่รวมตัวอยู่เหนือหลุมศพนั้นแทบจะควบแน่นเป็นรูปร่าง
ในสายตาของเขา ป้ายหลุมศพถูกห่อหุ้มด้วยสิ่งดำขลับคล้ายน้ำมันดิน ชวนสะอิดสะเอียนอย่างยิ่ง
ภายใต้การตรวจจับความชั่วร้าย กลิ่นอายชั่วร้ายเผยตัวชัดเจนราวแสงไฟกลางราตรี ไม่มีทางหลบซ่อนได้
“ฟิโอน่า ไปเรียกคนมาสักสองสามคนข้างนอก เราต้องทำให้บาทหลวงจอห์นได้หลับใหลอย่างแท้จริง” หลี่เหวยอันเงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนฟ้า
ตอนนี้บ่ายสามโมงกว่าแล้ว
ต้องเร่งมือ
“บาทหลวง นี่เป็นการลบหลู่ บาทหลวงจอห์นเป็นคนดีนะคะ” สีหน้าโซเฟียแสดงความไม่เห็นด้วย