“ผมพลิกตำราโบราณจนทั่วแล้ว ร่างแท้ของเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์น่าจะเป็นวัวตัวหนึ่ง ข้อสันนิษฐานของผมไม่มีทางผิดแน่”
“ไม่มีเทพองค์ไหนคุ้มครองผม และไม่มีเทพองค์ไหนยอมรับผม ถ้าอย่างนั้นผมก็สร้างเทพขึ้นมาเอง”
หลี่เหวยอันเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรก
ยิ่งอ่านก็ยิ่งตกตะลึง
คนที่นอนตายอยู่บนพื้นคือบาทหลวงของโบสถ์เล็กแห่งนี้
ศาสนาที่นี่ไม่ได้บูชาเทพองค์ใดที่ผู้คนรู้จัก
“หมอนี่คิดจะสร้างเทพขึ้นมาจริง ๆ แถมยังหวังจะเลี้ยงดูเทพองค์หนึ่งด้วยตัวคนเดียวอีกงั้นหรือ?”
“บ้าบิ่นเกินไปแล้ว!”
“ฝันกลางวันชัด ๆ”
หลี่เหวยอันอ่านบันทึกจนจบ ก่อนส่ายหน้าให้ศพบนพื้น
นี่มันคนบ้าชัด ๆ วัวที่อยู่ข้างนอกนั่นคือตัวสถิตของเทพที่บาทหลวงคนนี้หามา
ในบันทึกไม่ได้เขียนวิธีการเอาไว้โดยละเอียด
ไม่ได้เขียนไว้เช่นกันว่าวงเวทบนพื้นมีไว้ทำอะไร
ส่วนเหตุผลที่วัวไปปรากฏตัวในโรงฆ่าสัตว์ก่อนพิธีบูชายัญนั้น ในบันทึกเขียนเอาไว้
ถูกขโมยมา!
“วิกเตอร์หมอนั่นถึงกับรับซื้อวัวที่ขโมยมา ไม่ใช่คนดีอะไรเลยนะเนี่ย” หลี่เหวยอันบ่น ก่อนมองรูปสลักหัววัวไม้ที่ตั้งบูชาอยู่บนแท่นบูชา
งานแกะสลักประณีตไม่เลว ใหญ่กว่าหัววัวจริงเกินเท่าตัว วัสดุที่ใช้ก็ละเอียดลออ
มองแล้วให้ความรู้สึกเปี่ยมด้วยศิลปะ
หลี่เหวยอันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบริสุทธิ์และแปลกประหลาดจากมัน
เขาค่อย ๆ ยื่นมือไปลูบเขาวัวไม้ พลังงานบริสุทธิ์สายนั้นก็ถูกหลี่เหวยอันดูดซับไป
【ติ๊ง คุณทำลายพิธีบูชายัญอันชั่วร้าย สังหารปีศาจวัวสำเร็จ และดูดซับพลังศรัทธา】