หลี่เหวยอันฟังคนเหล่านั้นพูดคุยกัน ก่อนพยักหน้าให้เจ้าของโรงฆ่าสัตว์
ดูท่าปัญหาของโบสถ์จะไม่น้อยเลย เจ้าของฟาร์มม้าช่างไม่รู้ข่าวคราวเอาเสียเลย
“ฝีมือยิงปืนไม่เลว” เจ้าของโรงฆ่าสัตว์ตรวจดูเสือดาวอย่างละเอียด ก่อนเอ่ยชมหลี่เหวยอันพร้อมพยักหน้าให้
“อืม ได้เงินเท่าไร?”
“ที่พอมีราคาก็เหลือแค่หนังผืนนี้ อากาศร้อนเกินไป เนื้อใกล้จะเน่าแล้ว กระดูกเสือดาวก็ไม่มีราคา ส่วนหัวน่าจะมีคนเก็บสะสม”
“ให้ได้มากสุด 20 ดอลลาร์”
หลี่เหวยอันไม่พูด เพียงมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ
นี่เป็นเทคนิคการต่อรองทางธุรกิจที่เขาเรียนรู้มาจากสหายร่วมรบในชาติก่อน
แววตาของเขามักดูทะลุปรุโปร่งและกดดันผู้คนได้เสมอ
น่าเสียดายที่เจ้าของโรงฆ่าสัตว์ไม่หวั่นไหวกับแรงกดดัน
ชายร่างกำยำแห่งดินแดนตะวันตกผู้นี้กอดอก มองหลี่เหวยอันแล้วกล่าวว่า “อย่าคิดว่าราคานี้ต่ำเกินไป”
“การฟอกหนังต้องใช้ฝีมือ ต่อให้ฟอกเสร็จแล้วก็มีราคาอย่างมากแค่ 20-30 ดอลลาร์”
“ถึงหัวจะยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แต่จะหาคนซื้อที่เหมาะสมไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ถ้าคุณมีช่องทางแบบนั้น ก็คงไม่มาหาผมหรอก”
“ตกลง 20 ดอลลาร์ก็ได้” หลี่เหวยอันไม่อยากยืดเยื้ออีก
เขาต้องการหาที่เงียบ ๆ พักผ่อน
ขายได้ราคาเท่าม้าธรรมดาหนึ่งตัว หลี่เหวยอันก็พอใจแล้ว
“โรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองอยู่ตรงไหน?” หลี่เหวยอันรับเงินที่อีกฝ่ายยื่นให้ แล้วพลิกตัวขึ้นหลังม้า
“อยู่ในย่านคนรวย เดินไปทางเหนือจากลานกลางเมือง ตรงไปเรื่อย ๆ ผ่านโบสถ์แล้วไปอีก 200 เมตรก็จะเห็น”
เจ้าของโรงฆ่าสัตว์สั่งลูกน้องให้ยกเสือดาวเข้าไปในโกดังเพื่อจัดการเบื้องต้น พลางตอบคำถามของหลี่เหวยอัน