ตอนที่ 10 เด็กรับใช้โรงแรมผู้ถูกปนเปื้อน
ตอนเสียงเคาะประตูดังขึ้น
หลี่เหวยอันกำลังนอนเปลือยกายอยู่ในอ่างอาบน้ำ
สายน้ำอุ่นค่อย ๆ เติมอ่างจนเต็ม
กล้ามเนื้อของหลี่เหวยอันก็ผ่อนคลายลงทีละน้อย
“เข้ามา!” หลี่เหวยอันได้ยินเสียงเคาะประตู แต่ไม่ได้ลุกขึ้น เพียงขานรับไปคำหนึ่ง
อ่างอาบน้ำตั้งอยู่ด้านข้างของห้อง คนที่เข้ามาจากด้านนอกเพียงหันหน้ามาก็จะมองเห็นอ่างทันที
หลังเสียงเปิดประตู ก็มีเสียงเด็กยกกระเป๋าเอ่ยขึ้น
“คุณผู้ชายครับ กระเป๋าของคุณ” เสียงของเด็กยกกระเป๋าแหบพร่าเล็กน้อย แถมยังคล้ายเสียงโลหะเสียดสีกัน
หลี่เหวยอันรู้สึกผิดปกติ จึงลืมตาแล้วหันไปมองเด็กยกกระเป๋า
ใต้แสงไฟสว่างจ้า เกล็ดสีเงินบนใบหน้าของเด็กยกกระเป๋าทำให้ใจหลี่เหวยอันกระตุกวูบ
แต่เด็กยกกระเป๋ากลับทำราวกับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ ยังคงแสดงท่าทีสุภาพอย่างยิ่ง
หลี่เหวยอันใช้เนตรหยั่งรู้ตรวจดูเด็กยกกระเป๋าตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็เหลือบมองลูกซองทองคำที่วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ก่อนลุกขึ้นจากอ่างโดยไม่ลังเล
เขายืนเปลือยเปล่าอยู่บนพรมเช่นนั้น
เด็กยกกระเป๋าได้ยินเสียงจึงหันมามองหลี่เหวยอันแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลง
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีแปลกประหลาด หลี่เหวยอันก็คว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่ข้าง ๆ มาพันเอว เดินไปที่โต๊ะกลางห้อง หยิบลูกซองทองคำขึ้นมา แล้วล้วงเงิน 1 ดอลลาร์จากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มือเด็กยกกระเป๋า
“นี่ทิปของคุณ”
แววดีใจวาบผ่านใบหน้าของเด็กยกกระเป๋า “ขอบคุณครับ คุณผู้ชาย ใจกว้างจริง ๆ”
“ม้าของผมเป็นยังไงบ้าง?” หลี่เหวยอันถาม