เฉินรั่วจูวางหนังสือในมือลง เงยหน้ามองน้องสาว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา
“ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ หรือแค่คนข้างนอกพูดจาเหลวไหลกันไม่กี่คำ ฉันก็จะไม่อยู่แล้วหรือไง”
เฉินรั่วหลานเห็นพี่สาวทำท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่ใส่ใจ ความกังวลในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เธอคิดว่าพี่สาวกำลังฝืนทำเข้มแข็ง จึงรีบเอื้อมมือไปจับนิ้วมือเย็นเล็กน้อยของเฉินรั่วจู
“พี่ พวกปากมากข้างนอกพูดจาแย่ ๆ พี่อย่าเก็บมาใส่ใจเด็ดขาดนะ” เฉินรั่วหลานตาแดงก่ำ “เมื่อกี้เฉาเฟยด่าพวกนั้นจนหนีไปแล้ว”
“ปากอยู่บนหน้าคนอื่น พวกเขาอยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไปเถอะ” เฉินรั่วจูจับมือน้องสาวกลับ
“แต่ว่า……”
“ไม่มีแต่” เฉินรั่วจูตัดบท แววตากระจ่างชัด “คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์”
“ฉันเป็นผู้เสียหาย ทำไมต้องทุกข์ใจเพราะความผิดของคนเลวด้วยล่ะ”
“ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้”
เฉินรั่วจูมองแสงแดดนอกหน้าต่าง น้ำเสียงหนักแน่น
“ต่อไปฉันจะเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษา ไปเมืองหลวงมณฑล ไปยังที่ที่กว้างใหญ่กว่านี้”
“ฉันจะทำตัวให้เก่งยิ่งขึ้น พอฉันยืนอยู่สูงพอ ข่าวลือพวกนี้ก็จะพังทลายไปเอง”
เฉินรั่วหลานมองพี่สาวคนโตอย่างเหม่อลอย ในที่สุดน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลลงมา
เธอพยักหน้าอย่างแรง
“พี่ พี่ต้องสอบติดแน่ ๆ!”
เฉาเฟยที่ยืนอยู่ตรงประตูได้ยินคำพูดนั้น แววตาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมอย่างยิ่ง
จิตใจของพี่สะใภ้คนนี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
ในชนบทสมัยนี้ ผู้หญิงที่เจอเรื่องแบบนี้ส่วนใหญ่มักรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม
แต่เฉินรั่วจูไม่เพียงไม่โทษตัวเอง กลับมองเรื่องนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก
อย่างไรเสีย ปากก็อยู่บนหน้าคนอื่น ต่อให้พวกเขาบังเอิญเจอแล้วด่าจนหนีไปได้ ก็ทำได้แค่ชั่วคราว ไม่มีทางคอยจัดการพวกปากมากได้ตลอดเวลา
มีแต่ต้องยืนให้สูงขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น จึงจะทำลายคำครหาได้ทั้งหมด
เมื่อเชื่อมั่นในเรื่องนี้อย่างแน่วแน่ ก็จะไม่หลงทาง
“พูดได้ดี! สมกับเป็นลูกสาวของเฉินเจี้ยนเย่จริง ๆ!”
ในจังหวะนั้นเอง เฉินเจี้ยนเย่ก็เดินเข้ามา
“พ่อ!”
เฉินเจี้ยนเย่พยักหน้า เดินไปที่โต๊ะหนังสือ มองเฉินรั่วจูด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ