คนในบ้านต่างสะดุ้งตกใจ หันไปมองนอกประตูกันเป็นแถว
เห็นพวกอันธพาลย้อมผมเหลืองหลายคน เดินกร่างเข้ามาในลานบ้านอย่างไม่เกรงใจ
หัวโจกเป็นชายหัวโล้น ที่คอห้อยสร้อยทองเส้นใหญ่หนา
ชายหัวโล้นเตะอ่างล้างหน้าในลานบ้านจนคว่ำ น้ำกระเซ็นนองพื้น
เฉินเจี้ยนเย่ลุกพรวดขึ้น สีหน้าเขียวคล้ำ
“พวกแกเป็นใคร! มาบุกบ้านฉันทำไม!”
“รู้ไหมว่าฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านดอกท้อ!”
“ไอ้แก่ อย่าพูดมาก” ชายหัวโล้นถ่มน้ำลายลงพื้น “ลูกชายแก เฉินรั่วซง เป็นหนี้ลูกพี่พวกฉัน วันนี้ถ้าไม่ส่งตัวคนมา ฉันจะทุบบ้านซอมซ่อของแกให้พัง!”
เฉินรั่วจูก้าวออกมาหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงเย็นชา “พวกแกพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้นหรือไง? หนังสือกู้ยืมล่ะ? ไม่มีหลักฐานอะไรแล้วยังกล้ามาทวงเงิน เชื่อไหมว่าฉันจะไปแจ้งที่อำเภอว่าพวกแกกรรโชกทรัพย์!”
ชายหัวโล้นหัวเราะเยาะ แล้วล้วงกระดาษยับย่นแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า
“หนังสือกู้ยืมมีอยู่แล้วสิ”
“ดูให้ชัด ๆ ล่ะ มีเขียนไว้ขาวดำว่าเฉินรั่วซงยืมเงินพวกฉันไปหนึ่งร้อยหยวน ตอนนี้รวมต้นรวมดอกก็เป็นสองร้อยพอดี!”
ชายหัวโล้นคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก แล้วตบลงบนโต๊ะหินในลานบ้าน
เฉินเจี้ยนเย่รีบก้าวยาว ๆ ไปที่โต๊ะหิน ก้มหน้าจ้องหนังสือกู้ยืมเขม็ง
หลิวกุ้ยเซียงกับเฉินรั่วจูก็เดินเข้าไปดู พอเห็นลายมือบนกระดาษ สีหน้าทั้งคู่ก็ซีดเผือดทันที
ลายมือบิดเบี้ยวนั้นเป็นลายเซ็นของเฉินรั่วซงจริง ๆ แถมยังมีรอยนิ้วมือสีแดงเด่นอยู่บนนั้น
เฉินเจี้ยนเย่โกรธจนตัวสั่น กำหมัดทั้งสองข้างแน่น
ชั่วชีวิตนี้สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือคนเป็นหนี้แล้วไม่ยอมใช้คืน กว่าจะใช้หนี้เก่าให้หมดได้ก็แสนลำบาก ไม่คิดเลยว่าลูกชายไม่ได้เรื่องของตัวเองจะก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก
เฉาเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ มองเหตุการณ์ตรงหน้า ในใจกลับสงบนิ่งไม่มีคลื่นอารมณ์
ชาติก่อนเฉินรั่วซงเป็นตัวก่อเรื่อง วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ข้างนอก สร้างปัญหาให้ที่บ้านไม่รู้ตั้งเท่าไร
ทั้งชกต่อยวิวาท ทั้งก่อเรื่องไม่เว้นวัน ต่อมาเขาก็ต้องคอยตามเก็บกวาดให้หมอนี่อยู่ไม่รู้กี่ครั้ง เป็นพี่สาวที่คอยประคบประหงมน้องชายมาหลายปี ราวกับหลุมไร้ก้นไม่มีผิด!