ชายเสื้อลายดอกส่งเสียงร้องโอดครวญ พลางพยายามยื่นมือไปคว้าขากางเกงของเฉาเฟย
พอได้ยินคำพูดนั้น จางต้าขุยก็รู้สึกราวกับกระหม่อมจะแตกเป็นเสี่ยงๆ!
แก๊งฮ่งเฮิงบ้านแกสิ!
แขนข้างนี้ของฉันยังปวดแปลบแทบขาดอยู่เลย แกยังกล้าลากฉันลงน้ำอีกหรือไง?!
“ทำลายหัวแกสิ!”
จางต้าขุยตวาดลั่น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนพุ่งเข้าไปหา
เขายกขาซ้ายที่ไม่บาดเจ็บขึ้น ออกแรงทั้งหมดเตะเข้าที่คางของชายเสื้อลายดอกอย่างเต็มแรง!
เสียงทึบดังปัง!
ชายเสื้อลายดอกถูกเตะจนตัวพลิกตะแคง เลือดกับฟันที่หักสองซี่กระเด็นออกจากปากไปไกลหลายเมตร!
“อ๊าก!”
ชายเสื้อลายดอกร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือด มือทั้งสองกุมคางที่เต็มไปด้วยเลือด ลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า
สมองของเขาขาวโพลน ได้แต่มองหัวหน้าของตัวเองอย่างตะลึงงัน ถูกอัดจนมึนไปหมด
ชาวบ้านนับร้อยที่มุงดูต่างอ้าปากค้าง ถนนทั้งสายเงียบสนิท
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!
หัวหน้าพาคนมาช่วยหนุนหลัง แล้วทำไมถึงเจอหน้ากันปุ๊บก็อัดลูกน้องตัวเองแทบตายก่อนเลย?!
จางต้าขุยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย
เขายกขาเตะซ้ำอย่างบ้าคลั่ง ฝ่าเท้ากระแทกลงบนท้องและซี่โครงของชายเสื้อลายดอกอย่างแรง
“แกตาบอดหรือไง! กล้าไปหาเรื่องท่านเฉาได้ยังไง?!”
“ปกติฉันสอนพวกแกยังไง? มือเท้าสกปรกไม่พอ ยังไม่รู้จักลืมหูลืมตาอีก!”
“ท่านเฉาเป็นคนที่แกจะไปล่วงเกินได้หรือไง?! อยากตายก็อย่าลากฉันไปตายด้วย!”
จางต้าขุยกระทืบอีกฝ่ายพลางด่ากราด เหงื่อเย็นบนใบหน้าไหลพรั่งพรูราวกับน้ำตก
ชายเสื้อลายดอกถูกเตะจนกลิ้งไปทั่วพื้น เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นทั้งตัว ร้องโอดครวญขอชีวิตไม่หยุด
“อย่าตีแล้ว...พี่หน้าแผล อย่าตีแล้ว! ผมรู้ว่าผิดแล้ว...ไว้ชีวิตผมด้วย!”
พอระบายความโกรธจนหมด จางต้าขุยก็รีบหันกลับมา ทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ
เขาไม่สนใจบาดแผลที่แขน ฝืนยิ้มประจบจนดูแย่กว่าร้องไห้ แล้วก้มตัวนอบน้อมเข้าไปหาเฉาเฟย
“ทะ...ท่านเฉา เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว!”
“ไอ้เศษสวะสองคนนี้เพิ่งเข้ามาเป็นพวกนอกแก๊งได้ไม่นาน ไม่รู้กฎระเบียบ ล่วงเกินท่านเข้าแล้วครับ!”
จางต้าขุยพูดเสียงสั่น กลัวว่าเฉาเฟยจะไม่พอใจแล้วเตะเขาอีกสักที