เห็นเฉินรั่วหลานทนไม่ไหวจริงๆ เฉาเฟยถึงได้ส่งเสียงเย็นชา เลือกที่จะปล่อยสาวอวบอิ่มผู้นั้นไป ลุกจากเตียง แล้วออกจากห้องไป
ข้างนอกเป็นลมทะเลหนาวเล็กน้อยเฉพาะยุคปี 2000 กลิ่นเค็มๆ ปนความเย็นสดชื่นของดิน
เฉาเฟยสูดลมหายใจเย็นเฉียบยามเช้าที่บริสุทธิ์สุดๆ เข้าไปเต็มปอด รู้สึกได้เพียงกระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ ราวกับปลดปล่อยโลหิตชำระไขกระดูก!
ข้างกำแพงดินมีปลาเค็มตากแห้งห้อยกลับหัวอยู่สองสามตัว ใต้แผ่นหินที่ขรุขระมีวัชพืชงอกขึ้นมา เสาหลักรั้วยังมีไก่ตัวผู้ขนดำหัวโตตัวหนึ่งเกาะอยู่
ตั้งแต่ชาติก่อนที่มีลูกแล้วย้ายเข้าเมือง เพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เขาก็ไม่เคยกลับมาบ้านเกิดอีกเลย
เฉาเฟยหรี่ตามองบ้านดินที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ความรู้สึกร้อนแรงในใจพลุ่งพล่านขึ้นไปถึงหัวสมอง
ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้งจริงๆ ด้วย!
ไม่เพียงมีประสบการณ์รู้อนาคตล่วงหน้าถึงยี่สิบปี ยังพกมิติบ่อน้ำพุวิเศษที่เหนือธรรมชาติมาด้วย!
ชาตินี้ถ้ายังใช้ชีวิตอย่างห่วยแตกอีก ก็คงต้องหาที่เต้าหู้มาตัวเองให้ตายไปเลย
ขณะที่เฉาเฟยกำลังวางแผนเรื่องร่ำรวยอยู่ในใจ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงการแตะเบาๆ ที่ไหล่
เฉาเฟยหันขวับไป
เห็นชายแก่ตัวเล็กๆ คนหนึ่งแต่งตัวด้วยเสื้อกั๊กผ้าสีเทา หดคออยู่ด้านหลังเขา ในหน้าตาเต็มไปด้วยท่าทางรู้สึกผิดเหมือนขโมยของ
เฉาเจี้ยนกั๋วอ้าปากยิ้มกว้าง ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ กับลูกชายคนที่สองของตัวเอง
"ตื่นเช้าจัง?" เฉาเจี้ยนกั๋วลดเสียงลง "รั่วหลานไม่ได้รังแกแกหรอกเหรอ?"
เฉาเฟยรู้สึกแสบร้อนที่ขอบตาทันที
ชายแก่ตัวเล็กตรงหน้าคนนี้หลังเริ่มโค้งงอบ้างแล้ว ปีแล้วปีเล่าออกทะเลจับปลา เจอแดดเจอลม หน้านั้นดำและหยาบกร้าน เป็นภาพลักษณ์ของชาวประมงโดยแท้
ในชาติก่อน หลังเขาแต่งงานได้สิบปี ชายแก่คนนี้ก็เพราะโรคภัยที่สะสมมาจากความเหนื่อยล้าในช่วงก่อนหน้า ได้จากไปอย่างเงียบๆ โดยไม่บอกลา
ไม่ถึงสองปี แม่หวังซิ่วฮวาก็ตามไปด้วย
สองสามีภรรยาแก่อดทนลำบากมาทั้งชีวิต ไม่ได้มีโอกาสได้เสวยสุขแม้แต่วันเดียว นี่คือหนามที่ดึงออกไม่ได้มากที่สุดในใจเฉาเฟยในชาติก่อน!
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว!
เฉาเฟยกำหมัดแน่นเบาๆ สัมผัสถึงพลังของบ่อน้ำพุวิเศษที่ไหลเวียนไม่รู้จบในร่างกาย
น้ำพุวิเศษนี้ไม่เพียงทำให้ร่างกายแข็งแรง แต่ยังสามารถเร่งการเจริญเติบโตของสรรพสิ่งได้อีกด้วย
มีสิ่งนี้ รวมถึงการเตรียมตัวสิบปีก่อนหน้า โรคเก่าๆ ที่พ่อแม่มีอยู่คงจะปรับให้ดีขึ้นได้!
คืนนี้หลังกินข้าวเย็น ตอนที่ทุกคนไม่ทันสังเกต จะแอบใส่น้ำพุวิเศษลงในโอ่งน้ำที่บ้าน!
เริ่มจากการปรับสภาพร่างกายให้พ่อแม่อย่างช้าๆ เติมเลือดลมที่สูญเสียไปให้กลับคืนมา
ชาตินี้ ต้องให้พ่อแม่อายุยืนกินดีอยู่ดี ชดเชยความลำบากที่เคยได้รับทั้งหมดกลับคืนมา!
ยังต้องซื้อบ้านใหญ่ให้พวกเขาในเมือง จ้างคนดูแลสักคนสองคนปรนนิบัติ ให้พวกเขาออกไปข้างนอกได้เดินย่างสามขุม!
ต้องซื้อบ้านใหญ่ในเมืองให้พวกเขา จ้างแม่บ้านมาดูแล ให้พวกเขาออกไปข้างนอกได้อย่างสบายใจ!
เรื่องของมิติบ่อน้ำพุวิเศษ เฉาเฟยไม่คิดจะบอกใคร
กลับมาเกิดใหม่ เฉาเฟยมองสิ่งต่างๆ ด้วยสายตาที่สุขุมและรอบคอบมากกว่าเด็กหนุ่มทั่วไป
สิ่งนี้มีค่ามากเกินไป หากรั่วไหลออกไป ผลที่ตามมาคิดไม่ถึง
ไม่สามารถไปทดสอบว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ ถ้าแม้แต่เชื่อเพียงเล็กน้อย เฉาเฟยอาจถูกจับไปเป็นหนูทดลองของชาติได้
"พ่อครับ" เฉาเฟยกลั้วคอ กลั้นความเจ็บปวดจุกจิกนั้นไว้ "พ่อตื่นเช้าจังเหมือนกัน? หรือว่าแม่ก็รังแกพ่อเหมือนกัน? พ่อยังแบกไหวมั้ย?"
"ไปไกลๆ เลย"
เฉาเจี้ยนกั๋วเหลือบตาใส่เฉาเฟย มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง
เมื่อแน่ใจว่าในลานบ้านไม่มีใครอื่น เขาก็หยิบซองบุหรี่ต้าเฉียนเหมินที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า
"ไป" เฉาเจี้ยนกั๋วเงยคางไปทางนอกประตูลานบ้าน "ออกไปสูบบุหรี่กับพ่อ ระบายอากาศหน่อย"
เฉาเฟยยิ้มกว้าง ตามชายแก่ของตัวเองออกไปนอกประตู
พ่อลูกทั้งสองเดินไปตามถนนดินในหมู่บ้าน จนถึงใต้ต้นห้วยแก่ที่ปากหมู่บ้าน หาหินแผ่นเรียบก้อนหนึ่งนั่งลงเคียงข้างกัน
หมู่บ้านยามเช้ายังคงเงียบสงบ มีเสียงสุนัขเห่าเป็นครั้งคราวมาจากที่ไกล
เฉาเจี้ยนกั๋วหยิบบุหรี่ที่บิดงอสองสามเส้นออกจากซอง ยื่นให้เฉาเฟยหนึ่งเส้น
จุดด้วยไฟแช็กแล้ว เฉาเฟยสูดลึก ควันฉุนๆ ไหลผ่านหลอดลมลงไปในปอด แล้วค่อยๆ พ่นออกมา
"ลูกชายคนที่สองเอ๊ย" เฉาเจี้ยนกั๋วสูดปุ๊บปั๊บสองสามที พ่นวงควันสีขาวออกมา "ช่วงนี้ ลำบากแกแล้วนะ"
เฉาเฟยปัดขี้บุหรี่ ไม่พูดอะไร
"พูดถึงเฉาหยางลูกเวรคนนั้นของแกสิ" พอพูดถึงตรงนี้ เฉาเจี้ยนกั๋วก็โมโห ตบตัวโป่งปัง "แม่งเอ๊ย ไม่ใช่คนเลยสักนิด!"
"หนีก็หนีไปแล้ว ยังเอาฉู่เฉินรั่วหลานที่เป็นปัญหาแบบนี้ มาโยนใส่หัวแกอย่างไม่ใยดี!"
"ตอนแรกพี่แกหนีไป พ่อยังคิดว่าพี่แกตาบอด"
"มีสาวอวบอิ่มที่เรียบร้อยดีเลิศ เห็นแล้วรู้เลยว่ามีลูกง่ายขนาดนี้ไม่เอา กลับต้องหนีไปกับผู้หญิงจิ้งจอกนอกบ้านนั่น คงโดนน้ำมันหมูทาใจจนมืดบอดไปแล้ว!"
พูดถึงตรงนี้ เฉาเจี้ยนกั๋วก็ถอนหายใจ หันไปมองเฉาเฟย
"แต่ตอนนี้ดูไป พี่แกคงเห็นท่าทางอะไรออกก่อนแล้วสินะ!"
เฉาเฟยเลิกคิ้วขึ้น: "พ่อ พ่อพูดอย่างนี้หมายความว่าอะไร?"
"ยังทำเป็นโง่อีก!" เฉาเจี้ยนกั๋วเบิกตากว้างใส่ลูกชาย ลดเสียงลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ "เฉินรั่วหลานคนนั้น ความต้องการด้านนั้นมากเป็นพิเศษใช่มั้ย?"
เฉาเฟยเกือบสำลักบุหรี่ตาย ไออยู่หลายครั้ง
ชายแก่คนนี้ ทำไมพูดจายังไม่เกรงใจใครอีก!
"อย่ามาปิดบังพ่อ" เฉาเจี้ยนกั๋วแสดงสีหน้าแบบคนเคยประสบพบเจอ ยื่นมือไปตบไหล่เฉาเฟย
"หลายวันนี้ แกมีตาดำคล้ำตลอด เดินขาเขาพล่อยๆ แกออกทะเลจับปลาประจำ ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนเราจะไม่รู้ได้อย่างไร? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสียงในห้องแก..."
"พ่อเป็นคนเคยผ่านโลกมา จะดูไม่ออกว่าแกต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหน?"
เฉาเจี้ยนกั๋วพูดพลาง สีหน้าเผยความละอายใจออกมา
"เรื่องนี้พูดถึงที่สุด ก็เป็นตระกูลเฉาของเราไม่ยุติธรรมกับแก"
"ถ้าไม่ใช่เพราะพี่แกหนีไป งานหนักๆ แบบนี้ก็ไม่ตกมาถึงหัวแก"
"เดิมทีคิดว่าแต่งงานกับสาวอวบอิ่มสวยๆ ลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน จะทำให้แกได้หน้าทำเนา ใครจะรู้ว่าแต่งมาได้หลุมพรางที่ไม่รู้จักพอ"
เฉาเฟยฟังคำพูดแปลกๆ ของพ่อตัวเองแล้ว ถึงกับนึกไม่ออกว่าจะตอบโต้อย่างไร
ถ้าเป็นชาติก่อน เฉาเฟยคงจะลากพ่อตัวเองมาระบายความทุกข์แน่นอน
แต่ชาตินี้...
ฮึ
เมื่อคืนฉันจัดการม้าป่าตัวนั้นเรียบร้อยจนเชื่องแล้ว!
"พ่อครับ จริงๆ ไม่ได้ฟ้องขนาดที่พ่อคิด" เฉาเฟยลูบจมูก ไอแห้งๆ หนึ่งครั้ง
"พอได้พอได้" เฉาเจี้ยนกั๋วโบกมือ ตัดบทเฉาเฟย "ผู้ชายน่ะ รักหน้า พ่อเข้าใจ"
เฉาเจี้ยนกั๋วโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้น แล้วใช้ปลายเท้าบี้ให้ดับ
"แต่ลูกชายคนที่สอง พ่อเรียกแกออกมาวันนี้ ก็แค่อยากจะบอกแกสองสามประโยค"
เฉาเจี้ยนกั๋วพูดกับเฉาเฟยอย่างหนักแน่น สีหน้าหาได้ยากจริงจังขึ้นมา
"เรื่องนั้นน่ะ ผู้ชายถึงแม้จะชอบ แต่ก็ต้องมีขอบเขต!"
"ดูสภาพแกตอนนี้ซิ หน้าตาโทรมๆ แบบนี้ ถ้ายังรังแกต่อไป เช้าวันหนึ่งคงต้องตายบนหน้าท้องผู้หญิง!"
เฉาเฟย: ?!
เฮ้ย...ไม่ใช่นะ ฉันตอนนี้มีมิติบ่อน้ำพุวิเศษผูกพันอยู่ รังแกกับเฉินรั่วหลานทั้งคืนยังรู้สึกสดชื่นสบายกาย จะโทรมมาจากไหน!
"พ่อครับ ผมไม่เป็นไรจริงๆ" เฉาเฟยยักไหล่อย่างจนใจ "ร่างกายผมแข็งแรงดี"
"แข็งแรงอะไรกัน!" เฉาเจี้ยนกั๋วด่าอย่างไม่พอใจ "แกคิดว่าพ่อตาบอดหรือไง?"
"แต่ก่อนแกทำงานไร่มาทั้งวัน ยังไม่เห็นหายใจเหนื่อยเลยสักครั้ง"
"ตอนนี้ล่ะ?"
"หามน้ำถังเดียวยังแทบไม่ไหว เมื่อวานอยู่ในลานบ้านหั่นฟืน หั่นไปสองทีก็หอบจนแทบขาดใจ"
"เฉินรั่วหลานถึงแม้หน้าตาจะดี แต่ก็กินแทนข้าวไม่ได้นะ!"
"แกต้องเก็บพลังไว้บ้าง ทำมาหากินให้ครอบครัวเราดีขึ้น"
"จะเอาแต่หมดไปกับผู้หญิงทั้งชีวิตไม่ได้หรอกนะ?"
เฉาเฟยฟังพ่อบ่นพึมพำไม่หยุด กลับไม่รู้สึกหงุดหงิด แต่ความรู้สึกอบอุ่นไหลทะลักออกมาในใจ
เฮ้อ ไม่เป็นไร
นี่แหละคือพ่อแท้ๆ
ไม่ว่าพูดจะหยาบคายแค่ไหน ทุกคำล้วนคิดแทนเรา
ชาติก่อน ต่อให้อยากฟังก็ไม่มีโอกาสได้ฟังอีกแล้ว
"พ่อครับ พ่อวางใจได้" เฉาเฟยเก็บรอยยิ้มลง จ้องตาเฉาเจี้ยนกั๋วอย่างจริงจัง "ผมมีหลักในใจ"
"ต่อไปนี้ ผมจะไม่ให้ใครมาครอบครองเหนือผมอีก"
"ชีวิตครอบครัวเรา จะดีขึ้นวันยังค่ำ"
คำพูดของเฉาเฟยครั้งนี้หนักแน่น และเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเองอย่างแข็งแกร่ง
เฉาเจี้ยนกั๋วอึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่คิดว่าลูกชายคนที่สองที่เคยซื่อๆ เงียบๆ จะพูดจาได้หนักแน่นเช่นนี้
เขามองเฉาเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า สัมผัสได้ว่าวันนี้เด็กคนนี้ดูแตกต่างไปจากเดิมจริงๆ
"ได้ ถ้าแกมีความคิดแบบนี้ก็พอแล้ว"
"แต่สีหน้าแกวันนี้ดูดีขึ้นจริงๆ นั่นแหละ อย่าไปเสียพลังกับเรื่องผู้หญิงมากนัก ถือว่ายังหนุ่มก็อย่าปล่อยตัวปล่อยใจ เข้าใจนะ"
เฉาเฟยเม้มปาก: "...รู้แล้วครับ"
ตอนนี้สภาพจิตใจตัวเอง คิดว่าต่อให้สู้กับเฉินรั่วหลานอีกแปดร้อยยกก็ไม่มีปัญหา
ก็แค่กลัวว่าเฉินรั่วหลานจะทนไม่ไหวเอง
"ไปเถอะพ่อ กลับบ้านกินข้าว"
"กินอิ่มแล้ว จะได้มีแรงทำงาน"
"แกกลับไปก่อน พ่อมีธุระต้องไปซื้อของที่ร้านชำหน่อย..."
"ครับ"
เฉาเฟยเพิ่งเดินกลับมาถึงลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ แว่วมาจากในห้อง
จากนั้น ประตูห้องก็เปิดออก
เฉินรั่วหลานยันกรอบประตูอยู่ เดินออกมาด้วยขาที่สั่นเทา
ใบหน้าที่เคยงดงามสดใสของนางตอนนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด มุมตายังมีคราบน้ำตาที่ไม่แห้ง
พระเจ้า!
คนคนนั้นยังเป็นเฉาเฟยเหรอ?!
เมื่อคืนนี้ดุร้ายยิ่งกว่าสัตว์ร้ายซะอีก!
พอเห็นเฉาเฟยยืนอยู่ในลานบ้าน ร่างอวบอิ่มของเฉินรั่วหลานก็หดถอยไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว...