เฉาเฟยมองท่าทางที่ตกใจกลัวของเธอ แล้วมุมปากก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย
ต้องบอกว่า ชาตินี้เขาเองที่เป็นฝ่ายได้มองเฉินรั่วหลานด้วยสายตาแบบนี้บ้าง
แบบนี้สินะ…
ถ้าพวกเราสลับบทบาทกัน ฉันจะให้เธอได้รู้ซึ้งเลยว่าอะไรเรียกว่าความโหดร้ายที่สุด!!!
เฉาเฟยจงใจก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สายตามองสำรวจเรือนร่างของเธออย่างไม่เกรงใจ
“โอ้” เฉาเฟยเอาแขนพาดอก น้ำเสียงแฝงการหยอกเย้า “ตื่นแล้วเหรอ”
เฉินรั่วหลานได้ยินเสียงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแรง
เธอรีบเอื้อมมือไปยึดกรอบประตูไว้แน่น กลัวว่าขาทั้งสองข้างจะอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น
ดวงตาคู่นั้นที่ปกติเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ทำไมไม่นอนต่ออีกสักหน่อยล่ะ” เฉาเฟยเลิกคิ้วขึ้น จงใจลดเสียงให้ต่ำลง
“ฉัน… ฉันนอนพอแล้ว” เฉินรั่วหลานตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกัก
เธอพูดไปด้วย มือก็ดึงปลายคอเสื้อเข้าหากัน สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังจ้องมองเฉาเฟย
ชุดนอนไหมสีแดงสดปลิวไสวตามสายลมอ่อนๆ เน้นย้ำส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มที่น่าภาคภูมิใจของเธอ
แต่ตอนนี้เธอไร้ซึ่งท่าทางทรงอำนาจเหนือกว่าแบบเมื่อคืนนี้ไปสิ้นแล้ว
เฉาเฟยจงใจเดินเข้าไปอีกหนึ่งก้าว
“อย่ามาใกล้ฉันนะ!”
เฉินรั่วหลานพลันกลายเป็นเหมือนกระต่ายที่ตื่นตกใจ เสียงสั่น ขาทั้งสองข้างที่ไม่อาจบังคับได้เริ่มกำสั่น
เฉาเฟยหยุดฝีเท้า แววตาฉายแววหยอกเย้าผ่านไป
“พูดแบบนี้ ตอนเมื่อคืนเธอไม่ได้มีท่าทีแบบนี้นี่นา”
“ใครบอกว่าฉันต้องการ เธอจะต้องเรียกใช้เมื่อไหร่ก็ได้?”
เฉินรั่วหลานใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แม้แต่โคนคอยังแดงซ่านไปถึง
“นั่น…” เฉินรั่วหลานกัดริมฝีปากล่าง “นั่นฉันพูดออกไปลอยๆ ต่างหาก! ใครให้เมื่อคืนเธอทำให้ฉันโกรธ แล้วยังจะบอกว่าหย่า!”
“พูดลอยๆ งั้นเหรอ”
เฉาเฟยหัวเราะเย็นเยียบ แล้วก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว
ร่างสูงใหญ่ของเขาบังแสงแดดยามเช้าไว้ ทำให้เฉินรั่วหลานตกอยู่ในเงามืด
“นี่คือหน้าที่ที่เธอต้องทำในฐานะภรรยาของฉัน”
“ตอนนี้เธอซึ่งเป็นฝ่ายภรรยาอิ่มแล้ว แต่ฉันยังไม่พอ!”
“ยังไงล่ะ? เธอเป็นภรรยาของฉัน ไม่ควรจะทำให้ฉันพอใจบ้างเหรอ?”
เฉินรั่วหลาน: ?!
เธอเบิกตากว้าง มองชายตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่มันยังเป็นคนหรือเปล่า!
โหมโรงมาทั้งคืน จนไม้กระดานเตียงแทบจะพัง เขายังจะเอา again!
เฉินรั่วหลานรู้สึกว่าหนังหัวชา ลมหายใจเริ่มติดขัด
ทำไมร่างกายของผู้ชายคนนี้ถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้!
เมื่อก่อนหนักสุดก็แค่สองชั่วโมง!
ตอนนี้เหมือนไม่รู้จักเหนื่อยเลย!
เฉินรั่วหลานกัดริมฝีปากแน่น นึกภาพความบ้าคลั่งเมื่อคืนย้อนกลับมาไม่หยุด
การรุกโถมที่ดุจพายุฝน ความแข็งแรงที่แทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะมีได้!
เธอถึงกับสงสัยว่าผู้ชายตรงหน้านี้ถูกวิญญาณโสมมในทะเลเข้าสิงหรือเปล่า
ไม่อย่างนั้น ทำไมในชั่วข้ามคืนถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้!
ตอนนี้แค่เห็นสายตาดุร้ายเปี่ยมสัญชาตญาณของเฉาเฟย หัวใจเธอก็ขวัญผวา
ถ้าต้องเจออีกสักรอบตอนนี้ เธอต้องตายแน่ๆ!
ระหว่างที่เฉินรั่วหลานกำลังสับสนวุ่นวาย แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว
ประตูไม้ของเรือนหลักก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น มีคนผลักเปิดออก
หญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าพื้นบ้านเกรียวกราด เดินถืออ่างเคลือบก้นออกมา
ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือแม่ของเฉาเฟย – หวังซิ่วฮวา
ถึงแม้หวังซิ่วฮวาจะทำงานหนักมาตลอด แต่ร่างกายก็ยังแข็งแรง เดินเร็วปรู๊ดปร๊าด
พอเห็นคนสองคนในลานบ้าน หวังซิ่วฮวาก็ชะงักไปชั่วครู่
เฉินรั่วหลานเห็นดังนั้น ดวงตาพลันเป็นประกาย
เธอไม่สนใจขาที่อ่อนแรง เดินเซไปเซมากระโจนเข้าหา กระชากแขนของหวังซิ่วฮวาไว้แน่น
“แม่!”
เฉินรั่วหลานซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหวังซิ่วฮวา โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง ชี้นิ้วไปที่เฉาเฟยอย่างน้อยใจ
“เขารังแกฉัน!”
หวังซิ่วฮวาได้ยินดังนั้น สีหน้าพลันมืดลงทันที
นางวางอ่างเคลือบลงบนแท่นหินข้างๆ อย่างแรง
“ไอ้หนูสอง!” หวังซิ่วฮวาถลึงตา เดินรี่เข้าไปหาเฉาเฟย “แกทำอะไรอยู่!”
เฉาเฟยมองแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้า รู้สึกจมูกชา
ชาตัวก่อน ตั้งแต่เฉาเจี้ยนกั๋วจากไปแล้ว หวังซิ่วฮวาก็ป่วยเพราะคิดถึงลูกจนร่างกายทรุดโทรมลงทุกวัน
สุดท้ายไม่ได้เสวยสุขแม้แต่วันเดียว ก็จากไปอย่างมีแต่ความ regret
ตอนนี้ได้เห็นนางตวาดอย่างมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ดีจริงๆ!
เฉาเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก กลั้นความแสบตาที่ผุดขึ้นมากลับลงไป
“แม่ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
“แกยังกล้าพูดอีก!”
หวังซิ่วฮวายกมือขึ้นตบไปที่ไหล่ของเฉาเฟยหนึ่งที
“รั่วหลานเพิ่งเข้ามาเป็นสะใภ้ คนแซ่เฉาเราก็ทำตัวไม่ดีกับนางอยู่แล้ว!”
“พี่ชายแกนั่นไอ้พญามารหนีไปแล้ว ปล่อยให้รั่วหลานต้องมาอยู่กับแก แกไม่รู้จักห่วงใยภรรยา ยังจะกล้ามารังแกนางอีก!”
“สะใภ้สวยและเก่งแบบรั่วหลาน ต่อให้คนอื่นจุดโคมไฟหาไปแปดร้อยชั่วชาติก็ไม่เจอ ถ้าแกกล้าทำตัวเหลวไหล ฉันจะฟาดแก!”
หวังซิ่วฮวายิ่งพูดยิ่งโกรธ หันไปดึงมือเฉินรั่วหลาน แล้วตบเบาๆ
“รั่วหลานอย่ากลัว ยังมีแม่อยู่ เขาไม่กล้าทำอะไรหนูได้”
เฉินรั่วหลานสูดจมูกฟุดฟิด พยักหน้าตาดวงแดงก่ำ
นางหันไปมองเฉาเฟยอย่างท้าทาย ความหมายชัดเจนว่าตนมีไม้เท้าหนุนหลัง
เฉาเฟย: …
ผู้หญิงคนนี้ รู้จักฉวยโอกาสขึ้นสูงซะจริง!
เฉาเฟยบ่นอยู่ในใจ
ขอแค่นางไม่มารังแกฉันก็ถือว่าบุญโขแล้ว!
ถ้าไม่ใช่เพราะชาตินี้ฉันมีมิติบ่อน้ำพุวิเศษติดตัว คงถูกนางบีบเค้นจนตายเหมือนชาติก่อนแน่ๆ!
เมื่อคืนใครกันแน่ที่อยู่บนเตียงร้องขอชีวิต ตอนนี้กลับมาแกล้งทำเป็นน่าสงสาร
แต่ที่ได้เห็นท่าทางแม่ที่ปกป้องลูกอย่างนั้น ทำให้ในใจเฉาเฟยรู้สึกอบอุ่น
“แม่ ผมไม่ได้รังแกนางจริงๆ” เฉาเฟยถอนหายใจอย่างจนใจ “เราแค่ล้อเล่นกัน”
“ล้อเล่นกันถึงขนาดทำให้คนตกใจขนาดนั้นเนี่ยนะ!” หวังซิ่วฮวาพูดพลางเอาไม้เรียวกลอกตาใส่
จากนั้นนางก็สำรวจเฉินรั่วหลาน เห็นใบหน้าอิดโรยของนางแล้วรู้สึกเจ็บใจขึ้นมา
“รั่วหลานเอ๊ย เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือเปล่า?”
“ดูใต้ตาดำคล้ำขนาดนี้ หน้าเผือดซะขนาดนั้น”
เฉินรั่วหลานหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงไม่กล้าพูด
นางจะบอกแม่สามีได้อย่างไรว่าถูกลูกชายของนางรังแกมาทั้งคืน
เฉาเฟยแทบจะกลั้นขำไม่อยู่
เมื่อก่อนคนที่ท่าทางจะตายจะร้ายแบบนี้คือเขาคนนี้ต่างหาก
ตอนนี้ถึงตาคนสวยอวบอิ่มอย่างเฉินรั่วหลานบ้างแล้ว~
ฮ่าๆ~ชาติก่อนกล้าแกล้งฉัน ให้รู้ซะบ้าง!
“แม่ ผมหิว” เฉาเฟยลูบท้อง “ข้าวเช้าเตรียมไว้หรือยัง”
“รู้จักแต่กิน!” หวังซิ่วฮวาถลึงตาใส่
“ภรรยาก็คงหิวเหมือนกันใช่ไหม?” เฉาเฟยหันไปมองเฉินรั่วหลาน มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมพูดสองแง่สองง่าม
เฉินรั่วหลานมองแววตาของเฉาเฟยก็รู้ว่าเขาคิดอะไรไม่ดีแน่ๆ กำลังจะเถียงกลับ
“ครืดด…”
ทันใดนั้น ท้องของเฉินรั่วหลานก็ส่งเสียงประท้วงดังออกมา
การเคลื่อนไหวของเฉินรั่วหลานหยุดชะงักทันที สีหน้าบนใบหน้าสลับซับซ้อนถึงขีดสุด
นางหิวจนท้องแทบติดหลังอยู่แล้ว เมื่อคืนยังถูกเฉาเฟยเล่นงานจนหมดแรง
ท้องประท้วงตอนนี้ เป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของร่างกาย ควบคุมไม่ได้จริงๆ
นางหลับตาลงด้วยความอับอาย อยากจะยุบหายไปกับพื้นตรงนั้นเลย
หวังซิ่วฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“หิวก็ดี หิวก็ดี”
“กินได้คือบุญ แม่จะไปเตรียมข้าวเช้าให้พวกเธอตอนนี้เลย”
“รั่วหลานเอ๊ย หนูกลับไปพักในห้องก่อนได้เลย เดี๋ยวแม่จะไปเรียกข้าว”
หวังซิ่วฮวาพูดพลางหันตัวเดินไปทางครัว ฝีเท้าเบาสบายขึ้นไม่น้อย
เฉินรั่วหลานมองแผ่นหลังของหวังซิ่วฮวา แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
นางหันกลับมา ถลึงตาใส่เฉาเฟยอย่างแรง
“มองอะไร แกไม่รีบกลับเข้าห้องไปอีก!”
เฉาเฟยเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินยืดยาดเข้าไปหาเธอ
“ยังไงล่ะ ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว กลับมาทำตัวข่มขู่ฉันอีกใช่ไหม”
เฉินรั่วหลานถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หลังแนบชิดกับกำแพง
“เธอ… เธออย่ามาทำอะไรฉันนะ แม่อยู่ในครัวนะ!”
เฉาเฟยมองท่าทางของนางที่แกล้งทำเป็นเข้มแข็ง อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“เอาเถอะ ไม่ล้อเล่นกับเธอแล้ว”
“รีบกลับไปนอนในห้องเถอะ ขาเธอสั่นขนาดนั้น เดินจะทรงตัวไม่ไหวอยู่แล้ว”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเฉินรั่วหลานก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
นางกัดริมฝีปากล่าง กระทืบเท้าอย่างแรง แล้วหันหลังวิ่งหนีเข้าห้องไปอย่างกับมีผีไล่
มองแผ่นหลังที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนของนาง รอยยิ้มที่มุมปากของเฉาเฟยยิ่งเข้มขึ้น
พูดกันตามตรง เฉินรั่วหลานเป็นสุดยอดสาวสวยอวบอิ่มจริงๆ หน้าตาสวย ผิวขาวอ่อนนุ่ม แล้วก็เป็นคนดี ไม่ยอมเสียเปรียบใครภายนอก แต่ก็ดูแลตัวเองในบ้าน ไม่ลำเอียง ไม่ใส่ร้ายคนดี มีเหตุผล ไม่ดูดเลือดครอบครัวสามีไปช่วยครอบครัวตัวเอง
ต่อให้เป็นฝาแฝดที่ทั้งคู่จะได้เกิดในอนาคต ก็ยังดูแลอย่างดี เลี้ยงดูจนเป็นคนเก่ง
ยกเว้นเรื่องความต้องการทางกายที่แรงกล้าเกินมนุษย์จนอยากจะหย่าแล้วหนีไปไกลๆ ด้านอื่นเรียกได้ว่า “สมบูรณ์แบบ” เลยทีเดียว
ชาตัวก่อนเฉาเฟยจัดเต็มก็ไม่พอใจนาง แต่ชาตินี้มีมิติบ่อน้ำพุวิเศษ…
ฮี่ๆ ความกังวลทั้งหมดหายเป็นปลิดทิ้ง
สะใภ้อวบอิ่มสวยโฉมงามเช่นนี้ ชาตินี้เป็นของฉันเฉาเฟยคนเดียวแน่นอน!