เฉาเฟยขยับความคิดเพียงเล็กน้อย ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวอีกครั้ง แสงสีขาวเจิดจ้าพลุ่งผ่านมา พาเขากลับมายังห้องแต่งงานเก่าๆ ทรุดโทรมนั้น
เวลากลับมาไหลอีกครั้ง เสียงด่าแหลมสูงของเฉินรั่วหลานก็ดังเข้าหูทันที
แต่พอต้าก็ค่อยๆ เบาลง
เพราะนางพบความผิดปกติ เฉาเฟยที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป เปลี่ยนจนนางรู้สึกแปลกหน้า แม้กระทั่งใจสั่น
ชายผู้ซื่อสัตย์ที่เคยขลาดกลัว แค่สบตานางก็หน้าแดง ตอนนี้กำลังมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดันป่าเถื่อน อย่างไม่เกี่ยงกล
สายตาร้อนแรงจ้องเขม็งไปที่นาง ทำให้นางเกิดความใจสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ลมหายใจก็พลิ้วไหว จังหวะการหายใจปั่นป่วน อกสูงยวบยาบขึ้นลงอย่างรุนแรง
เฉาเฟยโยนหมอนลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วเดินไปที่ข้างเตียงทีละก้าว ทุกย่างก้าว กลิ่นอายความเป็นชายก็เข้มข้นขึ้น ท่าทางกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
เฉินรั่วหลานหดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ยกผ้าห่มขึ้นมากั้นไว้ที่หน้าอก พยายามหาความรู้สึกปลอดภัย แต่ดวงตาสวยนั้นก็ไม่อาจละไปจากตัวเฉาเฟยได้
"เธอ...เธอมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไม?" เฉินรั่วหลานกลืนน้ำลาย เสียงของนางแฝงไปด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
"ไม่ได้บอกว่าฉันแตะเนื้อตัวเธอแล้วต้องรับผิดชอบหรือไง?"
เฉาเฟยหยุดอยู่ข้างเตียง มองนางจากเบื้องสูง "ตอนนี้ฉันไม่ไปแล้ว"
เฉินรั่วหลานตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เชิดคางขาวผ่องขึ้น จ้องกลับอย่างมีพิษสง แสร้งทำเป็นใจเย็น ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอต่อหน้าชายคนนี้ และไม่อยากเสียหน้ายิ่งกว่าเดิม
"รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้าง!"
"ฉันบอกเธอไว้นะ ต่อไปถ้าฉันต้องการอะไร เธอต้องเรียกให้มาถึงตัว! นี่คือหน้าที่ของเธอในฐานะผู้ชายของฉัน!"
"เรียกแล้วต้องมาถึงตัวสินะ"
เฉาเฟยหรี่ตาลง สายตาจับจ้องไปที่ชุดนอนผ้าไหมของเฉินรั่วหลานที่เปิดอกกว้างอย่างไร้ยางอาย ราวกับจะจุดไฟในตัวนาง
ผิวขาวผ่องใต้แสงสลัว เปล่งประกายเย้ายวน รูปร่างอวบอิ่มนั้น ช่างมีทุนที่ทำให้ผู้ชายทุกคนคลั่งไคล้ได้จริงๆ สมแล้วที่ชาติที่แล้วเกือบดูดพลังเขาจนหมด
ชาติที่แล้วเขากลัวนาง หลบนาง สุดท้ายก็ตายบนตัวนาง ชาตินี้ เขาจะใช้นางรู้ว่า ใครคือเจ้าของที่แท้จริง ใครคือฟ้าใหญ่ของบ้านนี้!
"เธอไม่อยากหย่าใช่ไหม?"
เฉาเฟยก้มลง ใช้สองมือยันอยู่บนฟูกคนละข้างของเฉินรั่วหลาน
เฉินรั่วหลานตกใจกับการเคลื่อนไหวกะทันหันนี้ หลังแนบชิดกำแพง อกยิ่งกระเพื่อมแรงขึ้นกว่าเดิม
"พูดไร้สาระ! ฉันเป็นสาวบริสุทธิ์สะอาดให้เธอ แล้วยังโดนพี่ชายเธอเบี้ยว ให้เธอแต่งแทนฉัน หน้าฉันแทบไม่มีเหลือ ทำไมฉันจะต้องให้เธอหย่าอย่างง่ายดายด้วยล่ะ!"
"อ้อ...ยังมีหน้าที่ในฐานะสามีอีกด้วย?"
เฉาเฟยรุกเข้าไปอีกนิด พร้อมกลิ่นอายอันตราย
เฉินรั่วหลานรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างบอกไม่ถูก สายตาเริ่มหลบเลี่ยง ไม่กล้าจ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความดุดันนั้นอีก
ชายตรงหน้า ทำไมจู่ๆ ถึงได้มีเสน่ห์แบบผู้ชายขนาดนี้ ต่างจากพวกล้มๆ แล้งๆ เมื่อกี้ราวกับคนละคน ทนอะไรเข้าหรือเปล่านะ!
บ่าอวบอ้ำ แขนที่เต็มไปด้วยพลัง ทำให้หล่อนเกิดอาการอยากจะพึ่งพา และทั้งตัวก็อ่อนระทวย ไม่มีเรี่ยวแรงจะต้าน
แต่ความหยิ่งในกระดูกของหล่อน ไม่ยอมให้หล่อนก้มหัวให้ชายคนนี้เด็ดขาด ต้องกัดฟันฝืน เพื่อรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายเอาไว้
"ก็...ถึงฉันไม่ยอม เธอก็เป็นสามีของฉันเฉินรั่วหลานอยู่ดี เธอต้องรับผิดชอบแน่นอน!"
เฉินรั่วหลานฝืนรักษาแรงฮึดไว้ จ้องตากลับไปอย่างดื้อรั้น
"ได้ ถ้างั้นฉันจะทำให้เธอพอใจ"
พูดจบ เฉาเฟยก็ดีดผ้าห่มออกอย่างแรง พร้อมพลังที่ต้านทานไม่ได้ รวบเฉินรั่วหลานลงไปบนเตียง ท่าทางแผลงฤทธิ์สุดขีด
เตียงไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับคร่ำครวญ ประหนึ่งกำลังประท้วงพลังมหาศาลนี้ แม้แต่ปูนที่ผนังก็ร่วงหล่นลงมาหลายชิ้น กระทบพื้นดังกรอบแกรบ
เฉินรั่วหลานร้องอุทาน มือทั้งสองข้างยกขึ้นกันที่อกของเฉาเฟยโดยสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่สัมผัสได้คือกล้ามเนื้อแน่นหนาร้อนผ่าว จนปลายนิ้วของหล่อนสั่นเทิ้ม
"เธอทำอะไร! บ้าหรือไง!?"
“ไม่ใช่เธอบอกว่าเรียกแล้วต้องมาถึงตัวหรือไง” เฉาเฟยคว้าข้อมือที่ดิ้นรนของหล่อน กดไว้เหนือศีรษะ “ฉันบอกให้รู้ไว้! ตอนนี้ฉันต้องการ! เธอก็ต้องมาถึงตัว!”
เฉินรั่วหลานเบิกตากว้าง มองชายที่ทับอยู่บนตัวอย่างไม่อยากเชื่อ สมองว่างเปล่า ไร้ซึ่งความคิด
คนนี้ยังเป็นพวกล้มๆ แล้งๆ ที่โดนหล่อนบีบบังคับแค่สองชั่วโมงก็ร้องห่มร้องไห้น่ะหรือ ไหงแรงถึงได้มากขนาดนี้ เปลี่ยนเป็นอีกคนไปเลย!
พลังอันน่ากลัวนี้ ทำให้หล่อนเกิดแรงต่อต้านไม่ได้แม้แต่นิดเดียว กระทั่งหายใจก็เริ่มลำบาก ได้แต่จ้องมองใบหน้าของเฉาเฟยที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา
"ปล่อยฉัน เธอทำฉันเจ็บ" เฉินรั่วหลานบิดตัว พยายามจะหลุดจากการควบคุมของเฉาเฟย
แต่แรงเพียงน้อยนิดของหล่อน ต่อหน้าของเฉาเฟยที่ผูกพันกับมิติบ่อน้ำพุวิเศษแล้ว ไม่มีค่าให้พูดถึง ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการ ไร้พลังจะต้านทาน
ร่างของทั้งสองแนบชิดกัน ความอบอุ่นของกันและกันส่งผ่านเสื้อผ้าบางๆ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเร่าร้อน กลิ่นอายของฮอร์โมนคลุ้งไปทั่ว
เฉาเฟยมองหญิงสาวที่เพราะการดิ้นรนจนเนื้อตัวเผยออกมาใต้ร่าง สะกดไฟในดวงตายิ่งลุกโชน สติกำลังถูกกลืนกินทีละน้อย เหลือเพียงแรงปรารถนาดั้งเดิมที่สุด
ชาติที่แล้วเธอใช้ข้าเป็นวัว ชาตินี้ ข้าจะให้เธอรู้ว่าอะไรคือวัวบ้าตัวจริง ให้เธอร้องขอชีวิต กลัวจนไม่กล้าดูถูกข้าอีก!
"เจ็บก็ทนไว้ นี่เธอหาใส่ตัวเอง"
เฉาเฟยก้มหน้าลง ประกบริมฝีปากแดงที่ยังจะพูดไม่หยุดนั้นไว้ตรงๆ
...
ขอบฟ้าเริ่มมีแสงสีขาวจางๆ ทะลุขึ้นมา ความวุ่นวายในคืนนี้ก็สงบลงในที่สุด
ในห้องแต่งงานเก่าๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อชื้นๆ เตียงใหญ่เก่าโครงไม้แดงยังสั่นน้อยๆ อยู่ บอกเล่าถึงมรสุมที่เพิ่งผ่านไป
เฉินรั่วหลานทั้งตัวอ่อนปวกเปียกราวกับปูนเปียก นอนทิ้งตัวอยู่ที่ขอบเตียง กระทั่งนิ้วมือขาวเนียนยังขยับไม่ไหว
หญิงสาวอวบอิ่มผู้สูงส่งที่เมื่อคืนยังส่งเสียงเรียกร้องความยุติธรรม ตอนนี้แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะหายใจ
แผ่นหลังขาวผ่องของหล่อนเต็มไปด้วยรอยแดงชิดกันยับเยิน ผมเปียกชื้นเหนียวเหนอะติดแก้ม มุมปากยังมีน้ำลายเหนื่อยล้าไหลเยิ้ม
เฉาเฟย: ...
ดูท่าทางโง่ๆ แบบนี้ ยังกล้าหาญเกินตัวมาท้าทายข้าอีก!
เฉาเฟยใช้แรงขาออกแรงลุกขึ้นนั่งตรง พลังในอกยังคงสูบฉีดเต็มเปี่ยม ทั้งตัวไม่รู้สึกเจ็บเมื่อยแม้แต่น้อย
กระปรี้กระเปร่า!
โคตรจะฟิน!
นึกถึงชาติที่แล้วที่โดนผู้หญิงคนนี้เล่นงานจนตาลาย สุดท้ายยังตายเพราะมันอีก น่าแค้นจนควันขึ้น!
ฟ้ามีตา มิติบ่อน้ำพุวิเศษนี่เป็นของวิเศษวิเศษสุดในใต้หล้าจริงๆ!
ไม่เพียงแต่ลบล้างโรคภัยที่เกิดจากการทำงานหนักมานานหลายปีของข้าให้หายไปเกลี้ยง ยังทำให้ม้าป่าดุตัวนี้เชื่องได้อย่างน่าอัศจรรย์!
"พอ...ได้โปรด...ปล่อยฉันเถอะ..."
เฉินรั่วหลานขมวดคิ้วแน่น เอ่ยละเมออย่างเลือนลาง
ปากเล็กๆ ยื่นไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว หัวมุดลงไปในผ้าห่ม ทั้งในฝันยังสั่นเทา
เฉาเฟยเห็นดังนั้นก็หัวเราะเย็น
ครั้งก่อนใครกันที่บอกว่าโดนแค่สองชั่วโมงแล้วขาดทุน?
ชาตินี้เราค่อยๆ คิดบัญชีกันใหม่ ให้เธอได้รู้จักการอยู่ใต้อำนาจข้า รู้จักกติกากันเสียบ้าง!
เฉาเฟยยื่นมือใหญ่ ตบแก้มร้อนผ่าวของเฉินรั่วหลานเบาๆ
"เป็นไง? ไม่มีแรงแล้วหรือ?"
"อย่าอีกเลย...ฉันไม่มีแรงจริงๆ..."