“ขะ... ขอบคุณครับ เฮียเฉียว...”
เสียงแปะดังขึ้น โทรศัพท์อีกฝั่งถูกวางสายไป
เสียวหลิวจื่อขาอ่อนยวบ เพิ่งคิดจะถอนหายใจโล่งอก
เงาร่างของเฉาเฟยก็ปรากฏขึ้นด้านหลังอย่างเงียบเชียบ มือขวาตั้งเป็นสันมือแล้วฟาดลงฉับพลัน!
ปัง!
สันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยด้านข้างของเสียวหลิวจื่ออย่างจัง
ชายหนุ่มไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงคราง เปลือกตาพลิกขึ้น ก่อนจะหมดสติไปในทันที
เฉาเฟยแบกร่างชายหนุ่มที่หมดสติพาดบ่า ราวกับแบกกระสอบ
มุมหนึ่งของสวนหลังบ้านมีหลุมดินแห้งสำหรับเก็บของจิปาถะ ปกติใช้เก็บฟักทองกับมันเทศ
เฉาเฟยเปิดแผ่นไม้ แล้วโยนชายหนุ่มลงไป ก่อนจะไปหาเชือกป่านเส้นหนาที่แช่น้ำมันเครื่องไว้สองเส้น จากนั้นก็ลงมือมัดอีกฝ่ายเป็นก้อนเหมือนบ๊ะจ่างอย่างคล่องแคล่ว
สุดท้ายเขาคว้าผ้าขี้ริ้วขาด ๆ มายัดปากอีกฝ่าย ปิดแผ่นไม้ให้สนิท แล้วเอาหินสีเขียวก้อนใหญ่สองก้อนวางทับไว้
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฉาเฟยปัดดินที่ชายเสื้อ แล้วเดินออกจากสวนหลังบ้านด้วยสีหน้าเป็นปกติ
ในสวนหน้าบ้าน เฉินรั่วซงเพิ่งใช้เชือกป่านยึดถังดีเซลสองถังไว้ท้ายรถสามล้อเสร็จ
“พี่เขย ดีเซลขนขึ้นครบแล้ว เราจะออกกันตอนไหนครับ”
เฉินรั่วซงเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กบนหน้าผาก แล้วเดินเข้ามาหา
เฉาเฟยยื่นมือไปตบไหล่เฉินรั่วซงแรง ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ตรวจอุปกรณ์ครบหมดแล้วใช่ไหม”
เฉินรั่วซงตบกระเป๋าเครื่องมือแข็ง ๆ ที่เอว แววตาเผยความดุดัน
“วางใจได้เลยพี่เขย มีดหนักสองเล่มลับจนคมกริบ ส่วนชะแลงก็ซ่อนไว้ในช่องลับแล้ว!”
เฉาเฟยพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย...”
เฉาเฟยเล่าเรื่องที่จับเสียวหลิวจื่อได้เมื่อครู่ รวมทั้งสิ่งที่อีกฝ่ายสารภาพออกมาให้เฉินรั่วซงฟังทั้งหมด
หลังฟังจบ เฉินรั่วซงเบิกตากว้าง “พี่เขย... นี่... เรื่องจริงเหรอครับ แล้วเราควรทำยังไงดี”
“ตอนนี้ฉันมีแผนอยู่ ถ้านายกลัวก็ไม่ต้องตามมา ฉันเข้าใจ แต่เรื่องนี้ฉันต้องไปจัดการคนเดียว!”
“ฉันจะไม่ปล่อยให้ภัยคุกคามนี้คงอยู่ต่อไป! พอรู้เรื่องแล้วก็อย่าไปบอกคนอื่น เดี๋ยวครอบครัวจะเป็นห่วง”