เฉาเฟยหันหน้ามามองเธอ
“พี่สาวอยากฟังความจริงหรือคำโกหก?”
“อย่ามาทำหน้ายิ้มระรื่น”
เฉินรั่วจูกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ “เพื่อนร่วมชั้นที่เปิดร้านถ่ายรูปในเมืองเคยบอกฉันว่า ตระกูลเจ้าร่ำรวยขึ้นมาอย่างไม่ใสสะอาด มีพื้นเพจากการลักลอบขนของเถื่อนในทะเลนอก”
“พวกนั้นมือไม้โหดเหี้ยมมาก แย่งชิงอาณาเขตกันในทะเลนอก กล้าชนเรือไม้ของคนอื่นให้พังยับเลย”
มือของเฉาเฟยชะงักไปเล็กน้อย ความประหลาดใจวาบผ่านใจเขา
พี่สาวภรรยาผู้มีอาชีพสั่งสอนคน กลับมีความคิดอ่านทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าผู้ชายหลายคนในหมู่บ้านเสียอีก
“พี่สาวคิดว่าผมเป็นตุ๊กตาดินปั้นหรือไงครับ?” เฉาเฟยยิ้มถามกลับ
เฉินรั่วจูชะงักไปนิดหนึ่ง
เธอนึกถึงตอนที่เฉาเฟยลุยเดี่ยวจัดการหลี่ไล้จื่อ แล้วไปทวงคนคืนจากหมู่บ้านอื่น หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
“ถึงฝีมือคุณจะดีแค่ไหน แต่นั่นมันทะเลนะ ถ้าเรือพลิกขึ้นมา……”
“เรือไม่พลิกหรอก”
เฉาเฟยพูดอย่างใจเย็น “ต่อให้พระเจ้ามังกรน้ำก็เอาชีวิตผมไปไม่ได้ หนูน้ำไม่กี่ตัวจะนับเป็นอะไรได้”
เฉินรั่วจูมองท่าทางมั่นใจสุขุมของเขา ความกังวลในใจก็คลายลงอย่างไม่มีสาเหตุ
“ยังไงก็เถอะ……คุณต้องระวังตัวให้มาก อี้หลานฝากหัวใจไว้กับคุณทั้งดวงแล้ว ออกทะเลอย่าฝืนตัวเอง”
เฉาเฟยฉีกยิ้ม “ครับ รู้แล้วน่า”
……
เช้าตรู่วันถัดมา
ขอบฟ้าเพิ่งเริ่มเผยแสงสีขาวซีด ลมทะเลพัดผ่านใบหน้าให้ความรู้สึกเย็นชื้น
เฉินรั่วซงขี่รถจักรยานยนต์มาถึงนอกลานบ้านตระกูลเฉาแต่เช้าตรู่
ใต้ตาของเด็กหนุ่มมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ สีหน้าตึงเครียดอยู่หลายส่วน
“พี่เขย ผมได้ยินพ่อพูดแล้ว เมื่อวานเจ้าเต๋อจู่มาหาพี่เหรอ?!”
เฉาเฟยกำลังยัดคานเหล็กปลายแหลมใส่ถุงเครื่องมือ ได้ยินแล้วก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“จะตื่นตูมไปทำไม ฟ้าถล่มลงมาไม่ได้หรอก”
“พี่เขย เมื่อคืนผมไปหาเพื่อนเก่าที่เมืองเพื่อสืบข่าวมาแล้ว!”
เฉินรั่วซงหน้าซีดเผือด “เจ้าต้าหมาง ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าเต๋อจู่ เมื่อคืนไปรวมคนที่ท่าเรือทะเลนอก!”
“ได้ยินว่าขนทั้งปืนลูกซองกับปืนล่าสัตว์ขึ้นเรือไปด้วย พวกมันตั้งใจจะดักเราไว้กลางทะเลชัด ๆ!”