“ลูกสอง นี่...นี่มันเงินทั้งหมดเท่าไรกันแน่?” เฉาเจี้ยนกั๋วถามเสียงสั่น
“หักสี่พันที่จ่ายไปแล้ว ตรงนี้เหลือทั้งหมดสองหมื่นหก เดิมทีมีสามหมื่นหยวน” เฉาเฟยพูดอย่างเรียบเฉย
ว้า...
เวรแล้ว!
สามหมื่น!
คำพูดนี้ดังกึกก้องในหูของทั้งสามคนราวกับฟ้าผ่า!
หวังซิ่วฮวาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเวียนหัวตาลายไปหมด
“สวรรค์โปรด!” หวังซิ่วฮวาอุทานเสียงดัง “สามหมื่นหยวน ต้องขายปลากี่ตัวถึงจะหาเงินได้ขนาดนี้!”
เฉาเจี้ยนกั๋วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาจับจ้องเฉาเฟยไม่วาง
“ลูกสอง” เฉาเจี้ยนกั๋วพูดอย่างจริงจัง “แกบอกพ่อมาตามตรง เงินนี่ได้มาอย่างถูกต้องหรือเปล่า”
“พ่อวางใจได้ครับ” เฉาเฟยยิ้มพลางอธิบาย “เงินก้อนนี้ขาวสะอาดแน่นอน”
“ปลากะพงเหลืองห้าตัวนั้นสภาพดีมาก เจ้าของร้านโจวช่วยติดต่อเถ้าแก่ใหญ่ในมณฑลให้ผม”
“อีกฝ่ายเห็นปุ๊บก็ถูกใจทันที เสนอราคาสามหมื่นหยวน เหมาซื้อทั้งหมด แถมไม่ต่อราคาสักคำ”
“จริงเหรอ?”
เฉาเจี้ยนกั๋วยังไม่ค่อยเชื่อ
ซื้อปลากะพงเหลืองแค่ห้าตัวในราคาสามหมื่นหยวน...
นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เฉาเฟยยักไหล่ “พ่อครับ ถ้ายังไม่เชื่อ ไว้เจอเจ้าของร้านโจวเมื่อไรก็ถามเขาด้วยตัวเองได้เลย”
ได้ยินแบบนั้น เฉาเจี้ยนกั๋วก็ถอนหายใจยาว ในที่สุดใจที่ค้างคาอยู่ก็สงบลงเสียที
“ไอ้หนู แกนี่เก่งจริง ๆ!” เฉาเจี้ยนกั๋วตบไหล่เฉาเฟยแรง ๆ
เฉินรั่วหลานดีใจจนโผเข้าหาเฉาเฟยทันที
“เฉาเฟย คุณเก่งมากเลย”
เฉาเฟยโอบเอวบางของภรรยาไว้ตามแรงที่นางพุ่งเข้ามา แล้วตบหลังเบา ๆ พลางยิ้ม “แค่นี้ยังไม่เท่าไรหรอก วันทำเงินก้อนโตยังรออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ”
สองมือของหวังซิ่วฮวาสั่นเทา นางค่อย ๆ ลูบธนบัตรบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม
“เกิดมาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้เลย ตระกูลเฉาของเราคงมีบุญบารมีจากบรรพบุรุษจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรครับ พ่อ แม่ ที่รัก เงินนี่เป็นของครอบครัวเราทั้งหมด พวกคุณอยากดูหรืออยากนับกี่รอบก็ได้ ขอแค่มีความสุขก็พอ!”