คนที่เดินเข้ามาคือจินหม่านชาง
จินหม่านชางมองเฉาเฟยด้วยสีหน้าซับซ้อน
“คุณเฉา ขอคุยกันเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ?”
เฉาเฟยมองจินหม่านชางแวบหนึ่ง ก่อนปล่อยมือจากเฉินรั่วหลาน
“ที่รัก พวกคุณไปรอที่หน้าประตูก่อนนะ”
เฉินรั่วหลานพยักหน้า แล้วพาเฉาเจี้ยนกั๋วกับคนอื่น ๆ เดินออกไปก่อน
เฉาเจี้ยนกั๋วค่อนข้างเป็นห่วง จึงพึมพำว่า “พวกเราเดินไปแบบนี้เลยเหรอ? ปล่อยให้เจ้ารองคุยกับหมอนั่น จะไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
ตอนที่จินหม่านชางมาถึงเมื่อเช้า เขาทำท่าหยิ่งผยอง ดูแคลนเฉาเฟย แถมยังดูเหมือนมีความเกี่ยวข้องกับหลิวซุนฟ่า เฉาเจี้ยนกั๋วจึงกลัวว่าคนที่มาจะไม่ได้มาดี
เฉินเจี้ยนเย่ตบไหล่เฉาเจี้ยนกั๋วเบา ๆ แล้วปลอบว่า “วางใจเถอะ เจี้ยนกั๋ว ขอแค่หมอนั่นไม่ใช่คนโง่ หลังจากเห็นหลิวซุนฟ่าถูกจับเมื่อครู่นี้ ยังจะกล้ามาหาเรื่องเฉาเฟยอีกเหรอ? นั่นมันรนหาที่ตายชัด ๆ!”
“พ่อพูดถูกแล้ว วางใจเถอะ”
เฉินรั่วหลานเองก็เชื่อมั่นในตัวสามีของเธอ
อีกด้านหนึ่ง เฉาเฟยกับจินหม่านชางเดินไปที่หน้าต่างตรงปลายทางเดิน จินหม่านชางหยิบบุหรี่ออกมาซองหนึ่ง แล้วยื่นให้เขามวนหนึ่ง
“คุณเฉา สูบสักมวนไหมครับ?”
“เจ้าสัวจินเกรงใจแล้ว” เฉาเฟยรับบุหรี่มา แต่ไม่ได้จุด เพียงคีบไว้ระหว่างนิ้ว
จินหม่านชางจุดบุหรี่ให้ตัวเอง สูดเข้าไปคำหนึ่งแล้วพ่นควันออกมา ก่อนจะจ้องเฉาเฟยอยู่นาน
“คุณเฉา ผมเป็นคนพูดตรง ๆ อย่าถือสานะครับ”
“เจ้าสัวจินพูดมาได้เลยครับ”
“เรื่องที่เกิดกับหลิวซุนฟ่าวันนี้...”
จินหม่านชางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลง “คุณรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมว่าเขาจะต้องพินาศ?”
เฉาเฟยยิ้มบาง ๆ
“คนทำชั่วไว้มาก ย่อมต้องพบจุดจบด้วยตัวเอง สิ่งที่คนทำ สวรรค์ย่อมมองเห็น”
“ผมไม่มีอะไรให้ต้องละอายใจ ส่วนเขามีความผิดติดค้างอยู่ในใจ จะพังเมื่อไรก็เป็นแค่เรื่องของเวลาไม่ใช่หรือ?”
นิ้วที่คีบบุหรี่ของจินหม่านชางแข็งค้างไปชั่วขณะ
ฟังเผิน ๆ คำพูดนี้เหมือนคำพูดตามมารยาท แต่พอคิดให้ดีแล้ว ความหมายแฝงอยู่ในนั้นทั้งหมด เขาไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ