โจวต้าหย่งยืนอยู่ข้าง ๆ ยืดคอมองถังน้ำ แล้วก็ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นทันที
เขารับซื้ออาหารทะเลมาหลายปี แต่ยังไม่เคยเห็นปลากะพงเหลืองที่มีสภาพงดงามน่าตกตะลึงขนาดนี้มาก่อน
สีทองอร่ามของมันสว่างวาบเสียยิ่งกว่าทองแท่งที่วางขายในร้านทองเสียอีก
จินต้าฟู่ชี้ไปยังปลากะพงเหลืองตัวหนึ่งที่กระโดดพ้นผิวน้ำ นิ้วมือสั่นระริก
“ดูรอยบนหลังปลาสิ นี่มันลายเหรียญทองในตำนานชัด ๆ!”
“ปลากะพงเหลืองป่าที่มีสภาพแบบนี้ ผมเล่นกับปลามาหลายปี ยังแทบไม่เคยเห็นเลย!”
จินต้าฟู่หันไปมองเฉาเฟย ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้
“น้องชาย ปลาห้าตัวนี้ฉันเอาหมด”
“ฉันให้หนึ่งหมื่นสองพัน เหมาทั้งหมด!”
พอได้ยินประโยคนี้ โจวต้าหย่งก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
หนึ่งหมื่นสองพัน!
ในปี 2000 แบบนี้ คนงานธรรมดาในตำบลได้เงินเดือนแค่สามสี่ร้อยหยวนเท่านั้น
เงินหนึ่งหมื่นสองพันหยวน เทียบเท่ากับค่าจ้างที่คนอื่นทำงานหนักหลายปีเลยทีเดียว
โจวต้าหย่งรู้สึกสมองอื้ออึง หัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาจากลำคอ
แต่เฉาเฟยกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ค่อย ๆ ใช้ผ้ากันน้ำคลุมขอบถังน้ำไว้อีกครั้ง
“เจ้าสัวจิน ราคานี้ไม่เหมาะครับ” เฉาเฟยพูดเสียงเรียบ
จินต้าฟู่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเร่งร้อนขึ้น
“ไม่เหมาะตรงไหน?”
“ราคาที่ฉันเสนอไปถือว่าสูงที่สุดในวงการแล้วนะ ลองออกไปถามดูสิ ใครกล้าให้ราคานี้บ้าง!”
เฉาเฟยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พลางชี้ไปยังปลาในถัง
“เจ้าสัวจินเป็นผู้เชี่ยวชาญ ย่อมรู้ว่าปลากะพงเหลืองที่มีลายเหรียญทองหายากแค่ไหน”
เฉาเฟยเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น ปลาห้าตัวนี้เกิดจากครอกเดียวกัน เป็นฝาแฝดต่างเพศที่อยู่รวมกันเป็นฝูง”
“ปลาพวกนี้ให้ความสำคัญกับจิตวิญญาณมาก เลี้ยงรวมกันเป็นฝูงแบบนี้เรียกว่าห้าความผาสุกมาเยือน ช่วยเรียกทรัพย์ได้ดีที่สุด”
“เดิมทีผมกะจะขายแค่สามตัว ส่วนอีกสองตัวจะเอากลับบ้านไปเลี้ยงไว้เสริมสิริมงคล”
“ถ้าเอาไปประมูลที่เมืองหลวงมณฑล แล้วเจอซินแสฮวงจุ้ยที่ดูเป็น ราคาคงไม่ได้แค่นี้แน่”
จินต้าฟู่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้ย เดี๋ยวก่อน ปลาห้าตัวนี้เกิดจากครอกเดียวกัน เป็นฝาแฝดต่างเพศที่อยู่รวมกันเป็นฝูงเหรอ? จริงหรือ?!”