เฉินรั่วจูที่ยืนอยู่ด้านหลังมาตลอด ตอนนี้ก็เดินเข้ามาข้างหน้า
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้สีเรียบ บุคลิกอ่อนโยนเยือกเย็น แววตาที่มองเฉาเฟยมีประกายแปลกใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
“เฉาเฟย ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ฉันขอยืมโทรศัพท์ใช้ก่อนได้ไหม” เฉินรั่วจูถามเสียงเบา
“ได้สิ พี่ใหญ่จะโทรหาใครครับ”
“ฉันอยากโทรไปร้านหนังสือซินฮัวที่อำเภอ”
เฉินรั่วจูเม้มริมฝีปากเบา ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
“ก่อนหน้านี้ฉันฝากพวกเขาสั่งหนังสือทบทวนสำหรับสอบเทียบไว้สองสามเล่ม นับวันแล้วน่าจะมาถึงแล้ว”
“ฉันอยากถามดู ถ้ามาถึงแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะหาเวลาไปเอาที่อำเภอ”
“เรื่องสอบเป็นเรื่องใหญ่ พี่ใหญ่รีบโทรเลยครับ”
เฉาเฟยหยิบหูโทรศัพท์สีแดงขึ้นมา ยื่นให้เฉินรั่วจู
เฉินรั่วจูรับหูโทรศัพท์มา นิ้วมือขาวผ่องเกร็งขึ้นเล็กน้อย
ปกติเธอสอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียน ไม่ค่อยได้ใช้โทรศัพท์ พอมาเจอเครื่องใหม่เอี่ยมตรงหน้า จึงดูไม่ค่อยคล่องนัก
เฉาเฟยเห็นดังนั้นก็ช่วยแนะนำอยู่ข้าง ๆ อย่างใจเย็น
“พี่ใหญ่ กดปุ่มลำโพงตรงนี้ก่อนนะครับ พอได้ยินเสียงสัญญาณแล้วค่อยกดหมายเลข”
เฉินรั่วจูกดแป้นตัวเลขอย่างระมัดระวังตามที่เฉาเฟยบอก
เสียงกดหมายเลขดังใสกังวาน ไม่นานสายก็เชื่อมต่อ
“ฮัลโหล ใช่ร้านหนังสือซินฮัวที่อำเภอหรือเปล่าคะ”
เฉินรั่วจูกำหูโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงมีความประหม่าอยู่หลายส่วน
“ใช่ค่ะ ฉันเอง เฉินรั่วจูจากโรงเรียนประถมหมู่บ้านดอกท้อ”
“ฉันอยากถามว่า หนังสือทบทวนสำหรับสอบเข้ามหาวิทยาลัยของผู้ใหญ่ที่สั่งไว้เมื่อเดือนก่อนมาถึงหรือยังคะ”
เสียงเจ้าของร้านหนังสือที่ฟังไม่ค่อยชัดดังมาจากปลายสาย
ดวงตาของเฉินรั่วจูสว่างวาบ ความประหม่าบนใบหน้าหายไปในทันที
“จริงเหรอคะ มาถึงหมดแล้วเหรอ”
“ดีจังเลยค่ะ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปเอา ขอบคุณนะคะ”
เฉินรั่วจูวางสาย ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส
“มาถึงแล้ว!”
“เจ้าของร้านบอกว่าหนังสือเพิ่งมาถึงวันนี้ ให้ฉันรีบไปเอา”
“บังเอิญจริง ๆ ครับ” เฉาเฟยยิ้มพลางปรบมือ
“พี่ใหญ่ พอดีพรุ่งนี้ผมจะไปอำเภอเพื่อหาคุณปู่ไห่ ทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เรือลำใหญ่”
“ถึงตอนนั้นพี่ใหญ่กับรั่วซงก็ไปด้วยกันกับผมเลยนะครับ”