เฉินเจี้ยนเย่ที่อยู่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง
“เหล่าเฉา? คุณไปถึงตำบลแล้วหรือ?”
“ไปตำบลอะไรกันล่ะ ฉันโทรหาคุณจากห้องโถงบ้านตัวเองนี่แหละ!” เฉาเจี้ยนกั๋วหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ
“โธ่เอ๊ย เหล่าเฉา บ้านคุณติดตั้งโทรศัพท์ได้เร็วจริง ๆ นะ เสียงก็ชัดแจ๋วเลย!”
“แน่นอนสิ ลูกชายฉันจ่ายค่าเร่งด่วนเพิ่มไปตั้งห้าสิบหยวน จะไม่เร็วได้ยังไง!”
ชายชราสองคนคุยกันข้ามสายโทรศัพท์ ต่างฝ่ายต่างยกยอกันไปมา
“เหล่าเฉา คราวนี้คุณได้อานิสงส์จากเฉาเฟยแล้วนะ เจ้าหนูนี่ตอนนี้มีความสามารถจริง ๆ”
“ญาติผู้ใหญ่ชมเกินไปแล้ว ไม่ใช่เพราะหลานหลานบ้านคุณดลบุตรหรอกหรือ ตั้งแต่ลูกชายฉันแต่งกับหลานหลาน ก็เหมือนเปิดสมองได้อย่างไรอย่างนั้น”
“พรุ่งนี้พวกคุณไปโอนกรรมสิทธิ์เรือลำใหญ่ที่ตำบล ฉันจะให้รั่วซงไปช่วยด้วย จะได้เปิดหูเปิดตาไปในตัว”
“ได้ ไม่มีปัญหา มีรั่วซงไปด้วย เจ้ารองก็จะได้เบาแรงลงหน่อย”
เฉาเจี้ยนกั๋วพูดแต่ “ลูกชายฉันมีอนาคต” ส่วนเฉินเจี้ยนเย่ก็พูดแต่ “ลูกเขยฉันเก่งกาจ”
การยกยอกันอย่างไม่สนใจคนรอบข้าง ทำให้หวังซิ่วฮวาที่ยืนอยู่ด้านข้างต้องยกมือปิดปาก แอบหัวเราะคิกคัก
เฉินรั่วหลานพิงไหล่เฉาเฟย หัวเราะจนตัวสั่น
เฉาเฟยได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ปล่อยให้พ่อได้อวดลูกจนพอใจ
คุยกันอยู่นานกว่าสิบนาที เฉาเจี้ยนกั๋วจึงวางหูโทรศัพท์อย่างอาลัยอาวรณ์
เฉาเฟยจ่ายค่าเหนื่อยให้ช่างทั้งสองคน แล้วยัดบุหรี่หงถ่านเซี่ยงให้คนละซอง
ช่างทั้งสองกล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก ก่อนเก็บเครื่องมือแล้วจากไป
ชาวบ้านที่อยู่นอกประตูดูความครึกครื้นจนพอแล้วก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป ลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ทั้งครอบครัวสี่คนล้อมโต๊ะแปดอมตะ จ้องโทรศัพท์บานสีแดงเครื่องนั้นราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าหายาก
“ของสิ่งนี้แพงหูฉี่จริง ๆ ต่อไปต้องหาผ้ามาคลุมไว้ จะได้ไม่โดนฝุ่น” หวังซิ่วฮวาลูบตัวเครื่องอย่างทะนุถนอม
“แม่ ไม่ต้องระวังขนาดนั้นหรอก ของแบบนี้มีไว้ใช้” เฉาเฟยกล่าวยิ้ม ๆ
เฉินรั่วหลานพิงอยู่ข้างเฉาเฟย ดวงตาหวานฉ่ำเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
“มีโทรศัพท์เครื่องนี้แล้ว ต่อไปคุณก็ติดต่อกับพวกเถ้าแก่ในตำบลได้สะดวกขึ้น”