ค่ำคืนนี้ หลินเซียวมีหว่านฉิงอยู่เคียงข้าง ไยจะไม่มีความสุขได้
แสงสลัวสีเขียวส่องลอดกระดาษหน้าต่าง ฟ้าใกล้สว่าง
หยางหว่านฉิงนอนอยู่ข้างกายเขา หายใจสม่ำเสมอ มือข้างหนึ่งยังวางเบา ๆ บนเอวเขา หลับสนิท
เขาลองขยับขาขวา ไม่เจ็บแล้ว
เขาเปิดผ้าห่มอย่างระมัดระวัง พับขากางเกงขึ้น
อาศัยแสงรำไร มองเห็นอาการบวมที่น่องลดลงมากแล้ว รอยฟกช้ำบนผิวหนังก็จางลงมาก
เขาเอื้อมมือคลำจุดที่เจ็บ กระดูกต่อกันพอดี คลำไม่พบส่วนนูนที่เห็นได้ชัด
ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในสมอง
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าบ้าน ค่าความใกล้ชิดคู่ครอง +100]
[หยางหว่านฉิง: +30]
[ซูซินเยว่: +20]
[ซ่างกวนเฟยเยี่ยน: +10]
[เหล่งชิงเสวี่ย: +40]
[เปิดใช้คำสลักสีส้ม: กระดูกเหล็กไม่หักโค่น]
[ผลลัพธ์: ความหนาแน่นของกระดูกทั่วร่างฟื้นคืนสู่ระดับเมื่อ 30 ปีก่อน ความแข็งแกร่งของกระดูกเพิ่มขึ้น 10 เท่า ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองเพิ่มขึ้น 50 เท่า]
หลินเซียวนิ่งตะลึง
คำสลักสีส้มครั้งนี้ทรงพลังนัก โดยเฉพาะความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองที่เพิ่มขึ้น 50 เท่า
นั่นหมายความว่าอาการบาดเจ็บที่กระดูกและเส้นเอ็นไม่ต้องใช้เวลาเป็นร้อยวันอีกต่อไป บางที... สองสามวันก็หายดี?
เขาลองงอเข่า
ข้อต่อยืดหยุ่น ไม่ขัดเขินแม้แต่น้อย
แล้วเอามือกดกระดูกน่อง แข็งดั่งเหล็ก รู้สึกคันเล็ก ๆ นั่นคือสัญญาณของกระดูกใหม่ที่กำลังเติบโตและสมานตัวอย่างรวดเร็ว
"เคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นดีแท้ ๆ..." เขาพึมพำ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่อยู่
"ท่านหลิน?" หยางหว่านฉิงถูกความเคลื่อนไหวของเขาทำให้ตื่น ลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย เห็นเขานั่งอยู่ ก็รีบยกตัวขึ้น "ท่านตื่นแล้วหรือ? ขายังเจ็บอยู่หรือไม่?"
"ไม่ค่อยเจ็บแล้ว" หลินเซียวหันไปมองนาง ใต้แสงรุ่งอรุณนางตาปรือ เส้นผมยุ่งเล็กน้อย มีความงามอย่างเกียจคร้าน
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เมื่อคืนนี้ลำบากเจ้าแล้ว"
หยางหว่านฉิงส่ายหน้า เปิดผ้าห่มลงจากแคร่ดิน "ไม่ลำบากเจ้าค่ะ ข้าไปเอาน้ำมาเช็ดหน้าให้ท่าน"
นางสวมเสื้อออกไป หลินเซียวพิงหัวแคร่ คิดถึงเรื่องเมื่อคืน ตอนที่เจ็บจนเลอะเลือน ซุกศีรษะไว้ในอ้อมกอดของนาง สัมผัสอันนุ่มนวลและอบอุ่นนั่น กลิ่นกายบาง ๆ นั่น...