ค่ำคืนนี้ บนแคร่ดินมีคนนอนเรียงกันสามคน
หลินเซียวนอนตรงกลาง ข้างซ้ายคือซูซินเยว่ ข้างขวาคือหยางหว่านฉิง
ทั้งสองตะแคงเข้าหาเขา ลมหายใจแผ่วเบา ทว่าไม่มีใครหลับ
หลินเซียวนอนหงาย มือประสานวางบนหน้าท้อง หลับตาลง ในใจพลันเกิดความกระอักกระอ่วนขึ้นมาได้ยาก
หากมีเพียงคนเดียว เขาคงโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนโดยไม่ลังเล
แต่ซ้ายขวาล้วนเป็นหยกอ่อนกลิ่นหอมละมุน เขากลับไม่กล้าขยับตัว
ช่างเถิด
เขาหลับตาลง ค่อยๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
ทว่าซูซินเยว่กลับนอนไม่หลับอยู่นาน
ในความมืด นางลืมตา อารมณ์ในใจพลุ่งพล่านดั่งกระแสน้ำ
นางรู้ว่าการทำเช่นนี้ผิดจารีต
ท่านหลินกำลังจะแต่งงานกับหยางหว่านฉิง นางควรหลีกเลี่ยงให้ห่าง แต่เมื่อคืน... เมื่อคืนกลับถูกผีกระทำชักนำให้พูดคำเช่นนั้นออกไป
นางเม้มริมฝีปากล่างเบาๆ
แรงกระตุ้นที่มิอาจอธิบายได้นี้ เริ่มตั้งแต่เมื่อใดกัน?
นางคิดไม่ตก รู้เพียงว่าเวลานี้นอนอยู่เคียงข้างหลินเซียว ฟังลมหายใจอันมั่นคงของเขา ใจนั้นทั้งเต็มเปี่ยมและยุ่งเหยิง
วันรุ่งขึ้น เมื่อหลินเซียวตื่นขึ้น บนแคร่ดินเหลือเพียงเขาคนเดียว
นอกหน้าต่างฟ้าสว่างแล้ว จากครัวลอยกลิ่นควันหุงข้าวมา ในลานแว่วเสียงกวาดหิมะมาเลือนราง
เขาลุกขึ้นสวมอาภรณ์
ซูซินเยว่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาหุงข้าวต้ม เห็นเขาออกมาจึงเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน "ท่านหลินตื่นแล้วหรือ? ข้าวต้มใกล้เสร็จแล้ว"
หยางหว่านฉิงกำลังกวาดหิมะอยู่ในลาน ได้ยินเสียงก็หันกลับมา คิ้วตาอ่อนโยน "ท่านหลิน วันนี้ฟ้าใส หิมะละลายเร็ว ข้าจะกวาดหิมะในลานให้สะอาด"
"ลำบากพวกเจ้าแล้ว"
หลินเซียวล้างหน้าล้างตาเสร็จ นั่งลงกินข้าวพลางพูดคุย "วันนี้ข้าจะเข้าเมือง นำกระจกพวกนั้นไปขาย"
ซูซินเยว่เงยตามองเขา แววตามีความคาดหวัง
"ม้าบรรทุกคนได้เพียงหนึ่ง ซินเยว่ เจ้าไปกับข้า" หลินเซียวจัดแจง
ซูซินเยว่มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบเก็บกด พลางตอบเบาๆ "ขอบพระคุณท่านหลิน"
"ไม่ต้องเกรงใจข้า"