ได้ยินว่าถูกวางยา ซ่างกวนเฟยเยี่ยนตกใจจนเอามือปิดปาก "ถะ ถ้าอย่างนั้นจะทำอย่างไร นางดูทรมานยิ่งนัก..."
หลินเซียวมองหลี่ซือซือในอ้อมแขนที่สติเลือนลาง ดวงตานางเอ่อคลอด้วยประกายน้ำ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจที่พ่นออกมาร้อนผ่าว
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วจู่ ๆ ก็เริ่มปลดสายคาดเอวตนเอง
"เจ้า เจ้าจะทำอะไร" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนตื่นตระหนก
"คับขันต้องยืดหยุ่น" หลินเซียวทำสีหน้าอาจหาญผ่าเผย "ในยามนี้ มีเพียงข้าที่ต้องยอมพลีกาย วรกายช่วยเหลือนาง"
"ไม่ได้" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนพุ่งเข้ามาจับมือเขา ใบหน้าแดงก่ำ "จะฉวยโอกาสยามคนอ่อนแอไม่ได้"
หลินเซียวมองท่าทางนางที่ร้อนรนจนแทบร่ำไห้ จู่ ๆ ก็หัวเราะ "หยอกเจ้าเล่น เจ้าไปบังคับรถ ข้าจะใช้วิธีการนวดกดจุดช่วยนางกระจายฤทธิ์ยา"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเพิ่งถอนหายใจโล่งอก ถลึงตาใส่เขา "ป่านนี้แล้วยังมาหยอกข้าอีก"
นางเปิดม่านออกไป ทำหน้าที่บังคับรถ
ภายในห้องโดยสาร หลินเซียวประคองหลี่ซือซือนอนลง
นางสติเลอะเลือนแล้ว ได้แต่ตามสัญชาตญาณซุกเข้าหาอ้อมอกหลินเซียว ปากส่งเสียงสะอื้นแผ่วเบา
"คุณหนูซือซือ ขออภัยด้วย" หลินเซียวกล่าวเสียงต่ำ จับร่างนางนอนราบ นวดจุดบนศีรษะก่อน จุดไท่หยาง จุดอิ่นถัง จุดเฟิงฉือ
ปลายนิ้วออกแรงพอเหมาะ ฝีมือนวดชำนาญ จุดเหล่านี้ในทางทฤษฎีช่วยให้นางคงสติได้
แต่ฤทธิ์ยารุนแรง การนวดเช่นนี้เห็นผลน้อยมาก
หลี่ซือซือจู่ ๆ ก็ลืมตา ในดวงตาเต็มไปด้วยไฟราคะอันท่วมท้น
นางผุดลุกขึ้นนั่ง โผเข้าอ้อมแขนหลินเซียว เงยหน้าจูบที่ลำคอเขา
"อืม..." หลินเซียวไม่ทันตั้งตัว รีบเบี่ยงหน้าหลบ
แต่นางเหมือนปลาหมึกพันตัวเข้ามา จูบดั่งเม็ดฝน พร่ำเพรื่อลงบนคาง ใบหน้าของเขา ลมหายใจร้อนระอุ
"เฟยเยี่ยน" หลินเซียวร้องอย่างร้อนใจ "รีบมาช่วยจับนางไว้ ฤทธิ์ยานี้รุนแรงเกินไป"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเปิดม่านดู เห็นทั้งสองพัวพันกัน ร้องอย่างตกใจ "นี่ทำไมถึงได้กัดกันด้วยเล่า"
นางรีบมุดเข้าไปในห้องโดยสาร ช่วยกันกดแขนหลี่ซือซือไว้
หลินเซียวหยิบห่อผ้าติดตัวออกมา คลี่ออก ภายในเรียงเข็มเงินไว้เป็นระเบียบ
เขาใช้หินเหล็กไฟเผาปลายเข็มอย่างรวดเร็วเพื่อฆ่าเชื้อ แล้วย่อตัวลง ถอดรองเท้าปักลายของหลี่ซือซือออก