พอได้ยินว่ามีอันตราย ยาจื่อก็หน้าถอดสี รีบคว้าแขนหลินเซียว “ท่านหลิน ท่านอย่ามาขู่ ข้ากับซือซือเป็นพี่น้องกัน!”
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในสมอง:
[ติ๊ง ตรวจพบพันธมิตรคู่ควรที่ผูกพันได้]
[ชื่อ: หลี่ซือซือ]
[อายุ: 17]
[คุณสมบัติ: เชี่ยวชาญกวีนิพนธ์และเพลง บรรเลงพิณเป็นเลิศ อุปนิสัยสูงส่ง]
[จะผูกพันหรือไม่?]
หลินเซียวชะงัก
ระบบกลับมาแจ้งเตือนในยามนี้?
เขาคิดดูแล้ว ดูเหมือนระบบมักจะเสนอตัวเลือกให้ผูกพันเมื่อสตรีตกอยู่ในอันตราย ครั้งก่อนพวกหว่านฉิงก็เป็นเช่นนี้ เสิ่นเฟิ่งหลิงก็เช่นกัน
“ผูกพัน” เขาตอบในใจ
[ยินดีด้วย โฮสต์ผูกพันสำเร็จ]
หลินเซียวหันไป พูดกับเฟยเยี่ยนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สถานการณ์ฉุกเฉิน เจ้ารีบลงไปชั้นล่าง นำรถม้าไปรอที่ตรอกหลังภัตตาคาร เตรียมพร้อมออกเดินทางทุกเมื่อ”
“แล้วท่านเล่า?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนถามอย่างตึงเครียด
“ข้าจะขึ้นไปชั้นบน พาคุณหนูซือซือออกมา”
ยาจื่อร้อนใจ “ท่านหลิน ท่านบ้าไปแล้วหรือ? ชั้นบนคือท่านนายอำเภอ! นี่มันช่วงชิงจากปากเสือ ไม่กลัวตายหรือ?”
“คุณหนูซือซือบริสุทธิ์ผุดผ่อง ข้าไม่อาจทนนางตกไปอยู่ในเงื้อมมือพวกอสูรได้” หลินเซียวมองนาง สายตาจริงจัง “ยาจื่อ หากวันนี้ผู้ที่ติดอยู่ในนั้นคือเจ้า ข้าก็จะทำเช่นนี้เหมือนกัน”
คำพูดนี้เปี่ยมด้วยความจริงใจ แตกต่างจากตัวตนปกติของเขาราวกับคนละคน
ยาจื่อรู้สึกร้อนผ่าวในใจ แววตาฉายความซับซ้อน
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนยิ่งตาลุกวาว ตื่นเต้นกว่าเดิม “ท่านเฒ่า ข้าหนุนหลังท่าน!”
หลินเซียวพูดกับยาจื่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “วางใจเถิด ข้าจะไม่เผยตัวตน แต่จำเป็นต้องขอยืมของจากเจ้าสักอย่าง…”
“สิ่งใด?” ยาจื่อถาม
“เอี๊ยม”
ยาจื่อหน้าแดง สบถออกมา “ท่านเฒ่า นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะเหลวไหล!”
“หาใช่ความเหลวไหล” หลินเซียวทำหน้าจริงจัง “ข้าจำเป็นต้องปิดหน้า ไม่ให้ผู้ใดจำได้”
ยาจื่อเม้มปาก มือกดที่ชายเสื้อ ไม่กล้าตัดสินใจ เอี๊ยมนั้นสวมติดกาย จะให้…
ทันใดนั้น ซ่างกวนเฟยเยี่ยนก็หันหลังกลับ ปลดสายคาดเสื้ออย่างรวดเร็ว ดึงเอี๊ยมสีขาวนวลจากอก ยัดใส่มือหลินเซียว หน้าแดงซ่าน “รีบ รีบไปเถิด! ข้าจะรออยู่ด้านล่าง!”